Δρ. Ηλ. Τσούγκος - Special Services

Stress και Καρδιά

operation-checkup

Τα τελευταία χρόνια είναι ευρέως αποδεκτό ότι το άγχος και το stress έχουν σημαντική επίδραση στη λειτουργία της καρδιάς και ευθύνεται σε µεγάλο βαθµό όχι στην αιτιολογία αλλά στην ανάδειξη των υποκείμενων καρδιακών παθήσεων. Υπάρχουν διάφορα είδη stress, όπως το άγχος της εργασίας, το οικονομικό, εξωγενή στρεσογόνα συµβάντα όπως διαζύγια, ενδοοικογενειακές προστριβές, θάνατοι, τραυματισμοί, ασθένειες, βίαια περιστατικά, απώλεια εργασίας, συνταξιοδότηση, επιχειρηματική αποτυχία κ.ά. Ποιο είναι όμως αυτό που επηρεάζει περισσότερο

Stress: Με ποιο τρόπο επηρεάζει την Καρδιακή Λειτουργία;

Το stress ενεργοποιεί το κεντρικό νευρικό σύστημα και ιδιαίτερα ορισμένα κέντρα του εγκεφάλου, με αποτέλεσμα να απελευθερώνεται μια σειρά νευροορμονών, με κυρίαρχες τις κατεχολαμίνες (αδρεναλίνη – nor αδρεναλίνη). Οι ορμόνες αυτές παίζουν καταλυτικό ρόλο στη λειτουργία της καρδιάς (όπως στην επιτάχυνση ή επιβράδυνση του καρδιακού ρυθμού) καθώς και στη λειτουργία των αγγείων (αύξηση ή μείωση της αρτηριακής πίεσης). Θεωρούνται υπεύθυνες για τη γένεση σοβαρών αρρυθμιών αλλά και για τη ρήξη της αθηρωματικής πλάκας στο τοίχωμα των στεφανιαίων αρτηριών που οδηγεί σε έμφραγμα του μυοκαρδίου.

Stress: προκαλεί Βλάβη στην Καρδιακή Λειτουργία;

Δεν υπάρχουν αρκετές και πειστικές αποδείξεις ότι το stress προκαλεί βλάβη στην καρδιακή λειτουργία όμως πρακτικά έχει αποδειχτεί ότι στα άτομα που ανήκουν στην ομάδα του αυξημένου stress στην εργασία παρουσιάστηκε αύξηση των καρδιακών προσβολών. Επίσης σύμφωνα με τα ευρήματα των μελετών το stress της εργασίας ως παράγοντας κινδύνου κατατάσσεται τρίτο στην σειρά μετά το κάπνισμα και την καθιστική ζωή.

Stress: συμβάλλει στην εμφάνιση Καρδιακής Προσβολής και Εμφράγματος του Μυοκαρδίου;

Η καρδιακή προσβολή μετά από stress, υπό τη μορφή της θανατηφόρου αρρυθμίας ή του οξέως εμφράγματος του μυοκαρδίου, δεν εξαρτάται μόνον από την ένταση του stress αλλά από την ευαισθησία και την κατάσταση της υγείας του παθόντος.

Stress:μέτρα Προφύλαξης

Εκτός της φαρμακευτικής αγωγής και της ψυχολογικής υποστήριξης χρήσιμα μέτρα πρόληψης αποτελούν μέτρα μείωσης του άγχους όπως η καθημερινή φυσική άσκηση, η σωστή διατροφή καθώς και η επικοινωνία και η κοινωνικότητα.

Διαβητική Καρδιοπάθεια

emergency

Διαβητικός είναι ο άρρωστος, που έχει πρωινό σάκχαρο προ φαγητού μεγαλύτερο από 126mg%, γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη μεγαλύτερη του 6,5mmol/liter και μεταγευματικό σάκχαρο 2 ώρες μετά το φαγητό μεγαλύτερο του 200mg%. Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μία μεταβολική κατάσταση που ισοδυναμεί με ένα σύνολο πρώιμων καρδιαγγειακών επιπλοκών με κοινό παρανομαστή τη χρόνια υπεργλυκαιμία. Ειδικότερα, ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 είναι μία χρόνια νόσος που συχνά παραμένει αδιάγνωστη  για αρκετά χρόνια μέχρι την εμφάνιση των επιπλοκών της.

Διαβητικός Ασθενής: πότε υπάρχει η Πάθηση;sugar

Ο διαβήτης είναι μία πάθηση που δεν αφορά μόνον το σάκχαρο, αλλά είναι μία σοβαρή διαταραχή του μεταβολισμού (μεταβολικό σύνδρομο) με αποτέλεσμα να αυξάνονται στο διαβητικό ασθενή η χοληστερίνη και τα τριγλυκερίδια. Επηρεάζει επίσης την αρτηριακή πίεση, προκαλεί παχυσαρκία και στην πραγματικότητα καταστρέφει τις αρτηρίες ολόκληρου του οργανισμού. Ο διαβήτης θεωρείται η πάθηση που προσβάλλει κατ’ εξοχήν τις αρτηρίες.

Διαβητικοί Ασθενείς: πώς Προφυλάσσονται οι Αρτηρίες;

Η θεραπευτική στρατηγική και στους δύο τύπους διαβήτη πρέπει να περιλαμβάνει αντιμετώπιση όλων των μεταβολικών και αιμοδυναμικών διαταραχών που χαρακτηρίζουν τη νόσο. Η αρχική προσέγγιση πρέπει πάντα να περιλαμβάνει οδηγίες για δίαιτα, απώλεια βάρους και άσκηση. Η διακοπή του καπνίσματος είναι απαραίτητη. Όσον αφορά τη φαρμακευτική παρέμβαση, και λαμβάνοντας υπόψη την προοδευτική φύση της νόσου και την αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα της πρόωρης εντατικής θεραπείας, οι τρέχουσες στρατηγικές θεραπείας σήμερα επαναξιολογούνται. Οι θεραπευτικοί στόχοι για τα διαβητικά άτομα περιλαμβάνουν:

  • γλυκαιμικό έλεγχο με γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c) <7%,
  • γλυκόζη νηστείας <110 mg/dl, και μεταγευματική (στις 2 ώρες) <140 mg/dl,
  • αρτηριακή πίεση < 130/80 mmHg,
  • ολική χοληστερόλη <175 mg/dl και LDL χοληστερόλη < 100 mg/dl ή και < 70 mg/dl σε άτομα με συνυπάρχον καρδιαγγειακό νόσημα.

Παράλληλα λοιπόν με τη φροντίδα για τη διατήρηση του σακχάρου σε φυσιολογικά επίπεδα πρέπει να ακολουθείται η προληπτική θεραπεία για την προφύλαξη της διαταραχής της λειτουργίας του τοιχώματος των αρτηριών. Οι αρτηρίες του διαβητικού χάνουν την ελαστικότητά τους και παθαίνουν αρτηριοσκλήρωση με αποτέλεσμα να υπάρχουν πιθανότητες να σπάσουν και να δημιουργήσουν έμφραγμα του μυοκαρδίου ή εγκεφαλικό αγγειακό επεισόδιο, χωρίς ο άρρωστος να έχει οποιοδήποτε προειδοποιητικό ενόχλημα.

Συμπερασματικά

Συνολικά, το είδος της θεραπείας και η πολυπαραγοντική αντιμετώπιση του διαβητικού ασθενούς θα πρέπει να εξατομικεύεται, και να εκτιμώνται τα οφέλη σε σχέση με τις παρενέργειες αυτής. Πιθανότατα, η εντατικοποιημένη αντιμετώπιση έχει νόημα μόνο στα αρχικά στάδια της νόσου και σε νέους ηλικιακά ασθενείς, με ευνοϊκότερες τις θεραπείες που στοχεύουν στην ινσουλινοαντοχή και έτσι αλλάζουν τη φυσική πορεία της νόσου χωρίς το κόστος της υπερινσουλιναιμίας.

Διακοπή Καπνίσματος

cut-smoking

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (Π.Ο.Υ.) το ένα τρίτο του παγκόσμιου ενήλικου πληθυσμού είναι καπνιστές. Στην Ελλάδα η αναλογία είναι ακόμη χειρότερη, αφού 1 στους 2 καπνίζει. Το κάπνισμα προκαλεί 4 εκατομμύρια θανάτους ετησίως σε παγκόσμιο επίπεδο και 550 χιλιάδες θανάτους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Συνολικά οι θάνατοι που οφείλονται στο κάπνισμα είναι περισσότεροι από το σύνολο των θανάτων από τροχαία ατυχήματα, αλκοόλ, ναρκωτικά, ανθρωποκτονίες και αυτοκτονίες. Να σημειωθεί ότι ένας καπνιστής έχει περίπου 10 χρόνια μικρότερο προσδόκιμο ζωής από έναν μη καπνιστή και περίπου 12 χρόνια λιγότερα υγιούς ζωής από έναν μη καπνιστή.

Εξάρτηση από το Κάπνισμαquit smoking

Η εξάρτηση από το κάπνισμα οφείλεται σε έναν αριθμό παραγόντων, που συνδέονται με το περιεχόμενο των συστατικών-ουσιών του τσιγάρου. Στον καπνό του τσιγάρου υπάρχουν πάνω από 4000 χημικές ουσίες μεταξύ των οποίων και 40 περίπου καρκινογόνες, όπως η πίσσα. Η πίσσα είναι ένωση καρκινογόνων ουσιών, η οποία ευθύνεται για την πρόκληση καρκίνου στους πνεύμονες, το στομάχι και το έντερο καθώς και για την εκδήλωση χρόνιων αναπνευστικών παθήσεων.

Η νικοτίνη είναι εθιστική, αλλά όχι καρκινογόνος. Είναι η κύρια ουσία που ευθύνεται για την εξάρτηση που προκαλείται με το κάπνισμα. Η νικοτίνη προκαλεί ενεργοποίηση του συμπαθητικού συστήματος με απελευθέρωση των νευροδιαβιβαστών ντοπαμίνη και νορ-επινεφρίνη (στους οποίους οφείλεται η πρόκληση ευχαρίστησης και ανορεξίας), ακετυλοχολίνη που παίζει ρόλο στην βελτίωση της μνήμης και βήτα ενδορφίνη που επιδρά στην μείωση του άγχους και της νευρικότητας.

Η περιεκτικότητα της νικοτίνης στο αίμα μειώνεται κατά 50% μισή ώρα μετά το σβήσιμο του τσιγάρου και κατά 25% μία ώρα αργότερα. Η δράση των ορμονών που εκκρίνονται διαρκεί επίσης μισή ώρα. Ίσως αυτό εξηγεί γιατί οι καπνιστές καπνίζουν κατά μέσο όρο ένα πακέτο την ημέρα. Μια από τις πλέον ουσιαστικές επιδράσεις της νικοτίνης στους καπνιστές συνδέεται με το γεγονός, ότι αυτή μακροπρόθεσμα μειώνει την ικανότητα του εγκεφάλου να βιώνει ευχάριστα συναισθήματα, οπότε οι καπνιστές χρειάζονται όλο και μεγαλύτερες ποσότητες για να βιώσουν το ίδιο συναίσθημα.

Οι περισσότεροι καπνιστές ισχυρίζονται ότι το κάπνισμα τους δίνει ευχαρίστηση, τους μειώνει το άγχος και τους βοηθά στη συγκέντρωση. Η αλήθεια όμως είναι ότι όταν τα επίπεδα νικοτίνης στο αίμα πέσουν χαμηλά, προκαλούνται συμπτώματα στέρησης που εκδηλώνονται με άγχος, ευερεθιστότητα, διαταραχές ύπνου, δυσκολία στη συγκέντρωση, δυσφορία και καταθλιπτικό συναίσθημα.

Τσιγάρο και Παθήσεις

Όλες οι μελέτες συμφωνούν ότι το κάπνισμα αποτελεί τον κύριο παράγοντα για την αύξηση της συχνότητας εμφάνισης και την αύξηση της θνησιμότητας των παρακάτω νοσημάτων :

Στεφανιαία νόσος, Καρκίνος του πνεύμονα, του φάρυγγα, του λάρυγγα, της ουροδόχου κύστεως, των νεφρών, του στομάχου, κ.ά., Χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, Αγγειακές παθήσεις του εγκεφάλου, Αυξημένος κίνδυνος για κυνάγχη, στομαχικά έλκη, οστεοπόρωση, πολύποδες παχέος εντέρου, νόσο του Crohn, στυτική δυσλειτουργία, κατάθλιψη, μυϊκές βλάβες, ρευματοειδή αρθρίτιδα, δημιουργία ρυτίδων, αμβλυωπία καπνού.

Όσον αφορά στο κάπνισμα κατά τη διάρκεια της κύησης, αυτό έχει σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία του εμβρύου όπως: αυξημένη πιθανότητα αποβολών, καθυστέρηση της ανάπτυξης του εμβρύου, χαμηλό βάρος γέννησης και αυξημένη πιθανότητα πρόωρου τοκετού.

Κάπνισμα και Στεφανιαία Νόσος

Το κάπνισμα συνδέεται δοσολογικά με την αρτηριοσκλήρωση. Προκαλεί δηλαδή στένωση των αγγείων και προάγει την παραγωγή χοληστερόλης συμβάλλοντας στην εμφάνιση της στεφανιαίας νόσου. Ο κίνδυνος προσβολής από στεφανιαία νόσο είναι 2-3 φορές υψηλότερος για τους καπνιστές από ότι για τους μη καπνιστές. Βέβαια ο κίνδυνος εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό και από την ποσότητα των τσιγάρων. Το κάπνισμα αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες κινδύνου για στεφανιαία νόσο. Επιπλέον, ευθύνεται για το 40% περίπου του συνόλου των θανάτων από καρδιακά νοσήματα, ενώ η υπερχοληστερολαιμία για το 24% και η διαστολική υπέρταση για το 31%.

Έρευνες έχουν δείξει ότι:

  • αυτοί που καπνίζουν μέχρι 10 τσιγάρα την ημέρα έχουν 25-30% μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης στεφανιαίας νόσου από αυτούς που δεν καπνίζουν,
  • αυτοί που καπνίζουν 10-20 τσιγάρα έχουν 30-50% μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης στεφανιαίας νόσου από αυτούς που δεν καπνίζουν,
  • αυτοί που καπνίζουν 20-40 τσιγάρα έχουν 75% μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης στεφανιαίας νόσου από αυτούς που δεν καπνίζουν,
  • αυτοί που καπνίζουν περισσότερα από 40 τσιγάρα την ημέρα έχουν 100% μεγαλύτερη πιθανότητα από τους μη καπνιστές. (Fielding 2002).

Το Κάπνισμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση

  • Περιορισμό της παραγωγής καπνού
  • Αύξηση της φορολογίας και των τιμών των προϊόντων καπνού
  • Περιορισμό της διαφήμισης των προϊόντων καπνού
  • Υποχρεωτική αναγραφή προειδοποιητικών ενδείξεων πάνω στις συσκευασίες των τσιγάρων
  • Απαγορεύσεις και περιορισμούς στο κάπνισμα σε δημόσιους χώρους
  • Απαγορεύσεις και περιορισμούς στο κάπνισμα στους χώρους εργασίας
  • Μέτρα για έγκυρη ενημέρωση του πληθυσμού

Διακοπή Καπνίσματος

Το πιο σημαντικό στάδιο για να διακόψει κανείς το κάπνισμα είναι η απόφαση να το διακόψει.

Τα δέκα βήματα διακοπής του καπνίσματος κατά τον Tom Ferguson είναι:

  1. Σκεφτείτε να κόψετε το κάπνισμα
  2. Ψάξτε για πληροφορίες για τη διακοπή του καπνίσματος
  3. Τροποποιείστε τον κίνδυνο από το κάπνισμα (π.χ. αλλάζοντας μάρκα)
  4. Αποφασίστε να το κόψετε
  5. Θέστε μία ημερομηνία διακοπής
  6. Κρατηθείτε χωρίς να καπνίσετε 24 ώρες
  7. Συμπληρώστε την πρώτη σας εβδομάδα ως μη καπνιστής
  8. Συμπληρώστε τον πρώτο σας μήνα ως μη καπνιστής
  9. Συμπληρώστε το πρώτο σας τρίμηνο ως μη καπνιστής
  10. Συμπληρώστε τον πρώτο σας χρόνο ως μη καπνιστής

Μέθοδοι Διακοπής Καπνίσματος

Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για την διακοπή του καπνίσματος βασίζονται σε :

  • Συμπεριφορικές τεχνικές
  • Γνωσιακές τεχνικές
  • Φαρμακοθεραπεία με χρήση υποκατάστατων νικοτίνης, βουπροπιόνη ή βαρενικλίνη

Ως θεραπεία εκλογής για την διακοπή του καπνίσματος θεωρούνται οι γνωσιακές- συμπεριφορικές παρεμβάσεις με την παράλληλη χρήση υποκατάστατων νικοτίνης (Garrison et al. 2003).

Βουπροπιόνη

Η βουπροπιόνη (Zyban) είναι ένα ήπιο αντικαταθλιπτικό και αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως τέτοιο. Είναι εκλεκτικός αναστολέας της νορ-αδρεναλίνης και της ντοπαμίνης. Στην πορεία βρέθηκε ότι προκαλεί απέχθεια για το τσιγάρο. Χρειάζεται κάποιες ημέρες για να επιδράσει στον οργανισμό, γι’ αυτό ξεκινάει κανείς ενόσω καπνίζει και μπαίνει μία ημερομηνία στόχος για τη διακοπή (συνήθως δύο εβδομάδες από την έναρξη της θεραπείας). Η δοσολογία του είναι συνήθως 300mg την ημέρα διαιρεμένα σε δύο δόσεις. Η χορήγησή της μπορεί να συνδυαστεί μετά τη διακοπή του καπνίσματος και με θεραπεία υποκατάστασης νικοτίνης. Η χορήγηση γίνεται με ιατρική παρακολούθηση και για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (8–18 εβδομάδες).

Βαρενικλίνη

Η βαρενικλίνη (Chamrix) δεν είναι αντικαταθλιπτικό. Είναι ένα νέο σκεύασμα που δρα στους υποδοχείς της νικοτίνης στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Είναι διπλός αγωνιστής και ανταγωνιστής των νικοτινικών υποδοχέων. Έχει την ικανότητα να μειώνει την ανάγκη για νικοτίνη, να ανακουφίζει από τα στερητικά συμπτώματα και να περιορίζει την ψυχολογική εξάρτηση. Η χορήγηση της βαρενικλίνης γίνεται - επίσης - υπό ιατρική παρακολούθηση. Η διακοπή του καπνίσματος γίνεται μέσα στην δεύτερη εβδομάδα της χορήγησης. Η διάρκεια της θεραπείας είναι περίπου 12 εβδομάδες με δυνατότητα παράτασής της. Γενικά η βαρενικλίνη θεωρείται ασφαλής στη χρήση και καλά ανεκτή από τον οργανισμό.

Υποκατάστατα Νικοτίνης

Τα υποκατάστατα νικοτίνης εφοδιάζουν τον οργανισμό με μικρές ποσότητες νικοτίνης, ώστε να μπορεί να ανακουφιστεί από τα συμπτώματα του στερητικού συνδρόμου. Κατά τη χρήση τους όμως δεν επιτρέπεται το κάπνισμα λόγω της πιθανότητας εμφάνισης τοξικών επιπέδων νικοτίνης στο αίμα. Στα υποκατάστατα νικοτίνης περιλαμβάνονται τα αυτοκόλλητα νικοτίνης, οι τσίχλες νικοτίνης, τα ρινικά σπρέι και τα εισπνεόμενα σκευάσματα νικοτίνης.

• Αυτοκόλητα Νικοτίνης

Πρόκειται για μικρά αυτοκόλλητα εμποτισμένα με νικοτίνη. Έχουν ως πλεονέκτημα την παροχή στον οργανισμό σταθερής δόσης νικοτίνης. Υπάρχει όμως η πιθανότητα τοπικού δερματικού ερεθισμού και μπορεί να προκαλέσουν παράξενα όνειρα εάν συνεχίσει να τα φορά κανείς και στον ύπνο. Η διάρκεια θεραπείας είναι περίπου 12 εβδομάδες.

• Τσίχλα Νικοτίνης

Η τσίχλα νικοτίνης είναι μία εύχρηστη μέθοδος αφού μπορεί κανείς να την πάρει όποτε νιώθει την ανάγκη να καπνίσει. Βοηθά τους καπνιστές να έχουν κάτι στο στόμα τους που να υποκαθιστά το τσιγάρο. Δεν μπορούν όμως να την μασούν  όταν πίνουν ποτό ή αναψυκτικό.

 

Διατατική Mυοκαρδιοπάθεια

diatatiki

Τι είναι η διατατική μυοκαρδιοπάθεια;

Είναι μια μορφή καρδιακής ανεπάρκειας που οφείλεται κυρίως σε κληρονομικά αίτια άλλα και σε άλλα λιγότερο συχνά αίτια όπως:
• Ιογενείς λοιμώξεις (μυοκαρδίτιδες)
• Κατάχρηση οινοπνεύματος
• Εγκυμοσύνη και λοχεία
• Αντικαρκινικά φάρμακα χημειοθεραπεία
Στην περίπτωση όμως που ο ασθενής εμφανίζει στεφανιαία νόσο (δηλαδή σημαντικού βαθμού στενώσεις στα στεφανιαία αγγεία η διάγνωση της διατατικής μυοκαρδιοπάθειας θα πρέπει να αποκλείεται.

Ποια είναι τα συμπτώματα του ασθενούς;

Η δύσπνοια (που μπορεί να συνοδεύεται από εμπύρετο ιογενή λοίμωξη του αναπνευστικού) είναι το πρώτο και χαρακτηριστικότερο σύμπτωμα. Η δύσπνοια αυτή πολλές φορές είναι τόσο έντονη που εκδηλώνεται ως οξύ πνευμονικό οίδημα. Δευτερευόντως τα οιδήματα στα κάτω άκρα αλλά και η έντονη σωματική κόπωση χωρίς την ύπαρξη άλλης νόσου (π.χ. αναιμία - παθήσεις θυρεοειδούς) αποτελούν πρώτες εκδηλώσεις της διατατικής μυοκαρδιοπάθειας. Τέλος να μην ξεχνάμε ότι  είναι δυνατόν η διάγνωση να τεθεί και ως τυχαίο εύρημα σε υπερηχογράφημα (triplex καρδιάς) ρουτίνας.

Ποια είναι η βλάβη που αναπτύσσεται στην καρδιά;

Το κύριο χαρακτηριστικό της φυσιολογικής  καρδιάς ή αλλιώς όπως επιστημονικά λέγεται του μυοκαρδίου είναι ότι αποτελείται από ελαστικές ίνες που διατείνονται και συμπιέζονται έτσι ώστε να κάνουν την καρδιά να λειτουργεί ως αντλία. Στην διατατική μυοκαρδιοπάθεια το μυοκάρδιο αρχίζει σιγά-σιγά να καταστρέφεται και να αντικαθιστάται από συνδετικό - ουλώδη ιστό που δεν έχει τις ίδιες ελαστικές ιδιότητες. Τότε η καρδιά χάνει μέρος της  ικανότητας της να λειτουργεί ως αντλία και στην προσπάθεια της  να αντιρροπήσει τη βλάβη αρχίζει να μεγαλώνει. Όταν η αντιρρόπηση σταματήσει υγρό συσσωρεύεται στους πνεύμονες και εκδηλώνεται δύσπνοια κυρίως στην ηρεμία.

Ποια είναι τα κλινικά συμπτώματα στον ασθενή με διατατική μυοκαρδιοπάθεια;  

Κύρια κλινικά συμπτώματα είναι:
- Δύσπνοια προσπάθειας
- Δύσπνοια στην κατάκλιση
- Οιδήματα (πρήξιμο) στα πόδια
- Αδυναμία και καταβολή
- Αιφνίδιος θάνατος (σπανιότερα)

Υπάρχει τελικά αιτιολογία της πάθησης;

Η αιτιολογία της πάθησης είναι ο λανθασμένος γενετικός κώδικας που κληρονομείται από τους συγγενείς πρώτου βαθμού στον ασθενή, δηλαδή οικογενής διατατική μυοκαρδιοπάθεια. Η εμφάνιση της νόσου γίνεται συνήθως υπό την επίδραση διαφόρων περιβαλλοντολογικών παραγόντων όπως είναι η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, διάφοροι ιοί, η εγκυμοσύνη και τα χημειοθεραπευτικά φάρμακα.

Πώς αντιμετωπίζεται η διατατική μυοκαρδιοπάθεια;

Οι στόχοι της θεραπείας στη διατατική μυοκαρδιοπάθεια είναι δύο:
Πρώτον η σταθεροποίηση της κλινικής κατάστασης του ασθενούς και δεύτερον η καταπολέμηση ή η άρση του εκλυτικού παράγοντα.
Φάρμακα που χρησιμοπούνται στην καρδιακή ανεπάρκεια όπως τα διουρητικά, οι αναστολείς των ΜΕΑ και των ανταγωνιστών της αγγειοτενσίνης καθώς και οι β αναστολείς βοηθούν τόσο στη βελτίωση των συμπτωμάτων όσο και στο προσδόκιμο της επιβίωσης των ασθενών.
Η καταπολέμηση του εκλυτικού παράγοντα όπως η διακοπή του αλκοόλ και η προφύλαξη από ιογενείς λοιμώξεις του αναπνευστικού βοηθούν αποτελεσματικά.
Η μεταμόσχευση της καρδιάς έχει πάντα θέση στη θεραπευτική των ασθενών με διατατική μυοκαρδιοπάθεια,

 

Εκτακτοσυστολική Αρρυθμία

pulse

Αίσθημα Παλμών: τι είναι;

Το αίσθημα παλμών (σκίρτημα, έντονο κτύπημα ή σαν διαλείψεις κατά την ψηλάφηση του σφυγμού) αποτελεί συχνό σύμπτωμα και ορίζεται ως το δυσάρεστο και ενοχλητικό αίσθημα που προκύπτει όταν ο καρδιακός παλμός είναι αισθητός. Θα πρέπει, ωστόσο, να γίνει κατανοητό ότι η ύπαρξη αισθήματος παλμών δεν ισοδυναμεί με την παρουσία αρρυθμίας και αντίστροφα. Είναι δυνατόν οι ασθενείς να αναφέρουν αυτό το δυσάρεστο αίσθημα είτε σε έδαφος φυσιολογικού φλεβοκομβικού ρυθμού, είτε σε έδαφος φλεβοκομβικής ταχυκαρδίας (εξαιτίας π.χ. αγχώδους συνδρομής) ή πολύ ισχυρών καρδιακών συστολών. Αντίστροφα, οι αρρυθμίες μπορεί να παραμείνουν ασυμπτωματικές ή να εκδηλωθούν με διαφορετικά συμπτώματα – όπως ζάλη, συγκοπτικές κρίσεις, δύσπνοια, καταβολή ή θωρακικό πόνο – και όχι αίσθημα παλμών. Το αίσθημα παλμών και οι αρρυθμίες συνιστούν αλληλοσχετιζόμενες καταστάσεις, χωρίς όμως να είναι συνώνυμα.

Εκτακτοσυστολική Αρρυθμία: πότε συμβαίνει;

Εκτακτοσυστολική αρρυθμία χαρακτηρίζεται η κατάσταση εκείνη κατά την οποία ο ρυθμός λειτουργίας της καρδιάς δεν είναι ρυθμικός. Ο άνθρωπος μπορεί να μην την αισθάνεται καθόλου ή αισθάνεται κάτι σαν σκίρτημα, έντονο κτύπημα ή σαν διαλείψεις κατά την ψηλάφηση του σφυγμού. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι μονήρεις έκτακτες συστολές δηλαδή το αίσθημα παλμών και οι αρρυθμίες μπορούν να αντιπροσωπεύουν από την πιο καλοήθη (αν και ενοχλητική) κατάσταση έως και να συνιστούν προάγγελο αιφνίδιου θανάτου. Η εμφάνιση όμως κυρίως έκτακτων κοιλιακών συστολών και η συνύπαρξη τους με κάποιες καρδιακές παθήσεις μπορεί να τις καταστήσει ιδιαίτερα επικίνδυνες.

Πως λειτουργεί ο Ηλεκτρισμός της Καρδιάς;

Η καρδιά είναι ένα όργανο που λειτουργεί αυτόματα υπό την επίδραση ενός ηλεκτρικού κέντρου που λέγεται φλεβοκόμβος και ο οποίος εξασφαλίζει την ομαλή και ρυθμική λειτουργία της καρδιάς. Έτσι, τα σκιρτήματα ή φτερουγίσματα της καρδιάς συνήθως δεν είναι τίποτα άλλο από συναισθηματικές εντολές που δίνει ο εγκέφαλος και που διαβιβάζονται μέσω των νεύρων προς την καρδιά.

 Έκτακτες Συστολές: πως γίνεται η διερεύνηση;

Κατά την εκτίμηση του ασθενούς με αίσθημα παλμών θα πρέπει να διερευνώνται οι παρακάτω παράμετροι:

  • το σύμπτωμα (αίσθημα παλμών),
  • η λειτουργική διαταραχή (αρρυθμία),
  • το υπόστρωμα (υποκείμενη καρδιακή νόσος) και
  • οι εκλυτικοί παράγοντες.

Στόχος της διερεύνησης είναι η λεπτομερής ανάλυση όλων των διαστάσεων του προβλήματος και στη συνέχεια η λήψη ορθών αποφάσεων για τη θεραπευτική του αντιμετώπιση.

Έκτακτες Συστολές: πόσο Eπικίνδυνες είναι;

Οι υπερκοιλιακές ταχυκαρδίες δεν απειλούν τη ζωή, είναι όμως δυνατόν να δημιουργήσουν επιπλοκές που πολλές φορές δεν είναι ευκαταφρόνητες. Οι προϋποθέσεις για να δημιουργηθούν θανατηφόρες αρρυθμίες είναι η ύπαρξη ενεργού στεφανιαίας νόσου, καρδιακής ανεπάρκειας, μυοκαρδίτιδας ή καρδιακής νόσου γενικότερα.

Οι ασθενείς χωρίς σημεία οργανικού υποστρώματος θεωρούνται χαμηλού κινδύνου και η ανάγκη περαιτέρω διαγνωστικού ελέγχου εξαρτάται αποκλειστικά από τη βαρύτητα και τη συχνότητα των συμπτωμάτων. Οι ασθενείς που δεν αντιμετωπίζουν οργανικό πρόβλημα και είτε έχουν ήπια συμπτωματολογία είτε έχουν συμπτώματα που οφείλονται σε βραχέα επεισόδια ταχυκαρδίας, δεν χρειάζονται περαιτέρω έλεγχο. Αντίθετα, στους ασθενείς που δεν έχουν οργανικό υπόστρωμα αλλά τα συμπτώματα τους εμφανίζονται τόσο συχνά ώστε να απαιτούν φαρμακευτική αγωγή, θα πρέπει πρωτίστως να ταυτοποιηθεί η υπεύθυνη αρρυθμία.

Συμπερασματικά

Οι στόχοι κατά την εκτίμηση των ασθενών με αίσθημα παλμών είναι: 1) να επιβεβαιωθεί η αρρυθμία (εάν υπάρχει) που ευθύνεται για τα συμπτώματα του ασθενούς και 2) να εκτιμηθεί ο κίνδυνος που συνοδεύει τη συγκεκριμένη αρρυθμία ανάλογα με τη φύση και τη βαρύτητα της υποκείμενης καρδιοπάθειας, εφόσον επίσης υπάρχει. Για όλους τους ασθενείς απαιτείται η λήψη προσεκτικού ιστορικού, η εκτέλεση αντικειμενικής εξέτασης καθώς και ΗΚΓ ηρεμίας 12 απαγωγών. Με βάση τα στοιχεία που θα προκύψουν, ο ιατρός καλείται να εκτιμήσει την πιθανότητα ύπαρξης υποκείμενης οργανικής καρδιοπάθειας και το δυνητικό κίνδυνο για τον ασθενή. Στους ασθενείς με σημεία οργανικής καρδιοπάθειας ή με ειδικά χαρακτηριστικά που τους εντάσσουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου (π.χ. προσυγκοπτικό ή συγκοπτικό επεισόδιο), θα πρέπει να εκτελείται 24ωρη συνεχής Ηλεκτροκαρδιογραφική καταγραφή μεμονωμένων συμβάντων, εκτός και εάν δεν μπορούν να χειριστούν τις συγκεκριμένες συσκευές.

Η Ηλεκτροφυσιολογική Μελέτη θα πρέπει γενικά να περιορίζεται στους ασθενείς των οποίων η αρρυθμία επιβεβαιώνεται με μη επεμβατικές διαγνωστικές μεθόδους, αλλά η θεραπεία εξαρτάται από την επεμβατική εκτίμηση της συγκεκριμένης αρρυθμίας. Οι ασθενείς με κλινικά σημεία ενδεικτικά υποκείμενης καρδιοπάθειας και διαγνωσμένη κοιλιακή ταχυκαρδία, θα πρέπει να υποβάλλονται σε Υπερηχοκαρδιογραφικό έλεγχο προκειμένου να υπολογισθεί το κλάσμα εξώθησης (λειτουργικότητα) της αριστερής κοιλίας και κατ’ επέκταση ο κίνδυνος εμφάνισης σοβαρών επιπλοκών εξαιτίας της αρρυθμίας.

 

Επιπλοκές του Διαβήτη στην Καρδιά

emergency

Ο διαβήτης είναι μία πάθηση που δεν αφορά μόνο το σάκχαρο, αλλά είναι μία σοβαρή διαταραχή του μεταβολισμού όλων των βασικών λιπιδίων και ουσιών του οργανισμού. Δηλαδή η μεταβολική διαταραχή επεκτείνεται στις πρωτεΐνες και τα λίπη, γι’ αυτό και θεωρείται ο βασικότερος συντελεστής του λεγόμενου μεταβολικού συνδρόμου. O σακχαρώδης διαβήτης αυξάνει τα λιπίδια, την αρτηριακή πίεση, προκαλεί παχυσαρκία και στην πραγματικότητα καταστρέφει τις αρτηρίες ολόκληρου του οργανισμού. Ο διαβήτης θεωρείται η πάθηση που προσβάλλει και καταστρέφει όλα τα όργανα του σώματος, αλλά κυρίως καταστρέφει τις αρτηρίες του και θεωρείται κατ’ εξοχήν πάθηση των αρτηριών.

Σακχαρώδης Διαβήτης: τι Επιπλοκές παρουσιάζει;

Οι επιπλοκές του σακχαρώδους διαβήτη είναι δυνατόν να χωριστούν σε 2 κατηγορίες τις οξείες και τις χρόνιες. Στις οξείες συνήθως κατατάσσονται η διαβητική κετοξέωση, η υπογλυκαιμία και το κετωτικό κώμα. Οι χρόνιες όμως επιπλοκές είναι εξίσου σοβαρές και μπορούν να προκαλέσουν εκτεταμένη αναπηρία.

Οι χρόνιες επιπλοκές διακρίνονται σε:

α) Διαβητική Μικροαγγειοπάθεια: Προσβάλλονται τα τριχοειδικά και προτριχοειδικά αγγεία με αποτέλεσμα να υπάρχουν πιθανότητες να προκληθεί διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια (ο σακχαρώδης διαβήτης αποτελεί τη συχνότερη αιτία τύφλωσης),  διαβητική νεφροπάθεια (νεφρική ανεπάρκεια) και διαβητική νευροπάθεια (στυτική δυσλειτουργία).

β) Διαβητική Μακροαγγειοπάθεια: Εμφάνιση αρτηριοσκλήρυνσης, νωρίτερα και σοβαρότερης μορφής από ότι σε μη διαβητικούς. Προσβολή αρτηριών μεσαίου και μεγάλου μεγέθους με την εμφάνιση της Στεφανιαίας νόσου, που μπορεί να οδηγήσει σε στηθάγχη ή οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια, κυρίως ισχαιμικού τύπου και περιφερική αγγειακή νόσος.

Σακχαρώδης Διαβήτης: Πώς προφυλάσσονται οι αρτηρίες στους Διαβητικούς Ασθενείς;

Παράλληλα με τη φροντίδα για τη διατήρηση του σακχάρου σε φυσιολογικά επίπεδα πρέπει να ακολουθείται η προληπτική θεραπεία για την προφύλαξη της διαταραχής της λειτουργίας του τοιχώματος των αρτηριών. Οι αρτηρίες του διαβητικού χάνουν την ελαστικότητά τους και παθαίνουν αρτηριοσκλήρωση, με αποτέλεσμα να αναπτύσσονται αθηροσκληρωτικές πλάκες που - ανεξάρτητα μεγέθους - μπορεί να σπάσουν και να δημιουργήσουν έμφραγμα του μυοκαρδίου ή εγκεφαλικό αγγειακό επεισόδιο, χωρίς ο άρρωστος να έχει οποιοδήποτε προειδοποιητικό ενόχλημα.

Ο ασθενής που πάσχει από διαβήτη εκτός από τη ρύθμιση του σακχάρου με ειδική διατροφή και φάρμακα, επιβάλεται να αλλάξει διαιτολόγιο και τρόπο ζωής, να μην καπνίζει, να περπατά 3-5 χιλιόμετρα, να ασκείται σε καθημερινή βάση και να διατηρεί το βάρος του σε φυσιολογικά επίπεδα. Επιπλέον θα πρέπει να διατηρεί την πίεση και τα λιπίδια σε φυσιολογικές τιμές και με σύγχρονες απεικονιστικές μεθόδους να παρακολουθεί και να αντιμετωπίζει θεραπευτικά τις υπάρχουσες αθηροσκληρωτικές βλάβες των αρτηριών. Να σημειωθεί ότι ο διαβητικός ασθενής έχει 3-4 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα σε σχέση με τον μη διαβητικό να παρουσιάσει επιπλοκές (π.χ. θρόμβωση) σε μια χειρουργική επέμβαση στις αρτηρίες του. Γι' αυτό κάθε επέμβαση σε διαβητικό ασθενή πρέπει να γίνεται όταν είναι απολύτως αναγκαία και πάντα σε σχέση με την κατάσταση των αρτηριών του.

Καρδιοπάθειες

insufficiency

Θεωρητικά οι καρδιοπάθειες θα εξαφανιστούν όταν θα μπορέσουμε να αλλάξουμε τα παθολογικά γονίδια. Μέχρι τότε, η καλύτερη πρόληψη είναι η προσπάθειά μας να αποφεύγουμε ή να αντιμετωπίζουμε ότι βλάπτει τον οργανισμό μας. Η πρόληψη των καρδιοπαθειών χρειάζεται ειδική στρατηγική, την οποία καλείται να προδιαγράψει ένας κλινικός καρδιολόγος.

Καρδιοπάθειες: Συστάσεις για την Αποφυγή τους

  • Αποφυγή ή Διακοπή του Καπνίσματος: Ο καπνιστής έχει μια πιθανότητα, που κυμαίνεται γύρω στο 20%, να μην πάθει έμφραγμα ή καρκίνο. Έτσι δυστυχώς το 80% των καπνιστών έχει αποδεχτεί τη μοίρα του, ελπίζοντας θα είναι οι τυχεροί που θα ανήκουν σ' αυτήν την κατηγορία.
  • Βάδισμα 3-6 χιλιόμετρα καθημερινά:Έτσι απελευθερώνονται προστατευτικές ουσίες από τους μυς του σώματος και τον εσωτερικό χιτώνα των αρτηριών, οι οποίες παρεμποδίζουν τη θρόμβωση του αίματος και συμβάλλουν στο σπάσιμο της αθηρωματικής πλάκας που βρίσκεται στα τοιχώματα των αρτηριών.
  • Διατήρηση του Φυσιολογικού Βάρους του σώματος:Η αύξηση του σωματικού βάρους προκαλεί έκκριση ουσιών που προσβάλλουν τα αγγεία. Οι αντιστάσεις των αρτηριών στη ροή του αίματος αυξάνεται (αυτό ονομάζεται sear stress), προκαλώντας επιδείνωση της αθηροσκλήρωσης και κατά συνέπεια κακή λειτουργία ολόκληρης της καρδιάς.
  • Φυσιολογικά Λιπίδια:Η χοληστερίνη LDL, που θεωρείται ως καταστροφική χοληστερίνη επειδή προσκολλάται στο τοίχωμα των αρτηριών και προκαλεί την αθηροσκλήρωση, πρέπει να είναι κάτω από 70mg, ανάλογα με τη βαρύτητα της αθηροσκλήρωσης κάθε ανθρώπου, π.χ. εάν έχει υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου. Εάν κάποιος δεν πάσχει από αθηροσκλήρωση η LDL χοληστερίνη μπορεί να κυμαίνεται γύρω στα 100mg.
  • Σάκχαρο:Στους διαβητικούς το σάκχαρο πρέπει να διατηρείται σε φυσιολογικά επίπεδα στο αίμα καθ' όλο το 24ωρο, με σωστή δίαιτα ή με αντιδιαβητικά φάρμακα. Η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη πρέπει να κυμαίνεται σε φυσιολογικά επίπεδα.
  • Αρτηριακή Πίεση:Πρέπει να διατηρείται φυσιολογική με δίαιτα (αποφυγή αλμυρών και λιπών) ή και με αντιυπερτασικά φάρμακα.
  • h.CRP:Αυτή η πρωτεΐνη (C αντιδρώσα πρωτεΐνη υψηλής ευαισθησίας) απεικονίζει την ύπαρξη φλεγμονής. Έτσι, όταν τα επίπεδά της στο αίμα είναι αυξημένα (3,5mg%), τότε η πιθανότητα να υπάρχει φλεγμονή του έσω χιτώνα των αρτηριών είναι μεγάλη και ο κίνδυνος για θρόμβωση των αρτηριών (έμφραγμα, εγκεφαλικό κ.λπ.) είναι μεγαλύτερος.
  • Ινωδογόνο:Το αυξημένο ινωδογόνο σηματοδοτεί αυξημένη πιθανότητα θρομβώσεων.
  • Ομοκυστεΐνη:Είναι ουσία η οποία ευνοεί την προσκόλληση διάφορων στοιχείων του αίματος (LDL χοληστερίνη κ.λπ.) πάνω στο εσωτερικό χιτώνα της αρτηρίας (ενδοθήλιο). Η ομοκυστεΐνη πρέπει και αυτή να κυμαίνεται σε φυσιολογικά επίπεδα.

Καρδιοπάθειες:Βλαπτικοί Παράγοντες

Οι κυριότεροι βλαπτικοί παράγοντες για την εμφάνιση καρδιοπαθειών είναι οι εξής:

  • Κάπνισμα
  • Παχυσαρκία
  • Υψηλή χοληστερόλη
  • Καθιστική ζωή
  • Σακχαρώδης διαβήτης
  • Κληρονομικό ιστορικό

Όλοι οι παραπάνω παράγοντες δημιουργούν προϋποθέσεις για καταστροφή ή βλάβη των αρτηριών, με τελικό αποτέλεσμα τη δημιουργία της αθηροσκληρωτικής πλάκας. Εάν συνυπάρχουν περισσότεροι του ενός βλαπτικοί παράγοντες, τότε η καταστροφική τους δράση δεν αθροίζεται, αλλά πολλαπλασιάζεται μέχρι και δέκα φορές. Για αυτό το λόγο η σωστή στρατηγική στη θεραπεία αποβλέπει στην πλήρη ανατροπή της εξέλιξης της αθηροσκλήρωσης, με αποτέλεσμα ο άρρωστος να περνά τη ζωή του χωρίς ιδιαίτερα σοβαρά προβλήματα υγείας.

 

 

Κολπική Μαρμαρυγή

pulse

Η κολπική μαρμαρυγή αποτελεί τη συχνότερη αρρυθμία σε άτομα ηλικίας άνω των 60 ετών και ευθύνεται για ένα μεγάλο ποσοστό αγγειακών εγκεφαλικών επεισοδίων. Αναπτύσσεται κυρίως σε υπερτασικούς ασθενείς, πνευμονοπαθείς και πάσχοντες από θυροειδοπάθεια. Κύριο κλινικό εύρημα αποτελεί το αίσθημα παλμών (φτερούγισμα στο στήθος) και είναι προτιμότερο θεραπευτικά να διορθώνεται φαρμακευτικά ή ηλεκτρικά μέσα σε ένα 24ωρο από την έναρξή της.

Κολπική Μαρμαρυγή: τι είναι;

Η κολπική μαρμαρυγή είναι η αρρυθμία, η οποία αναγκάζει την καρδιά να μη λειτουργεί ρυθμικά, με αποτέλεσμα να συστέλλεται και να διαστέλλεται άρρυθμα, με αυξημένους παλμούς, που συνήθως κυμαίνονται από 100-150 το λεπτό. Αποτέλεσμα αυτής της ταχυαρρυθμίας είναι να μην προωθείται σωστά το αίμα προς τα όργανα του σώματος και να λιμνάζει στους κόλπους της καρδιάς.

Με όσο πιο απλά λόγια γίνεται, έχει σταματήσει να λειτουργεί ο φλεβοκόμβος, δηλαδή το ηλεκτρικό εργοστάσιο που παράγει το ηλεκτρικό ρεύμα της καρδιάς και καθορίζει το ρυθμό λειτουργίας της (60-70 παλμούς το λεπτό). Στη θέση του έχουν αναδυθεί διάφορες ηλεκτρικές εστίες που δουλεύουν άναρχα και δεν καταφέρνουν να προκαλέσουν συστολή των κόλπων, η οποία είναι απαραίτητη για να προωθηθεί σωστά το αίμα που επιστρέφει από τα διάφορα όργανα στην καρδιά.

Κολπική Μαρμαρυγή: που Οφείλεται;

Τα αίτια τα οποία οδηγούν σε κολπική μαρμαρυγή είναι πολλά, αλλά τα συνηθέστερα οφείλονται: στην αρρύθμιστη αρτηριακή υπέρταση, τον υπερθυροειδισμό, τις πνευμονοπάθειες καθώς και τις χρόνιες νόσους της καρδιάς, όπως καρδιακή ανεπάρκεια, διατατική μυοκαρδιοπάθεια, χρόνια στεφανιαία νόσος κ.ά.

Κολπική Μαρμαρυγή: τι Συμπτώματα παρουσιάζει;

Τα κύρια συμπτώματα τα οποία εμφανίζονται σε ασθενείς χωρίς καρδιοπάθεια είναι το αίσθημα παλμών (φτερούγισμα στο στήθος), δύσπνοια, ζάλη, αδυναμία και καταβολή. Όταν υπάρχει καρδιοπάθεια που προκαλεί σοβαρή δυσλειτουργία στην καρδιά (όπως π.χ. στένωση μιτροειδούς, έμφραγμα του μυοκαρδίου) είναι δυνατόν η εκδήλωση της κολπικής μαρμαρυγής να οδηγήσει σε οξύ πνευμονικό οίδημα, εάν δεν αντιμετωπιστεί σωστά και άμεσα από έναν εξειδικευμένο γιατρό. Όμως, όσο και εάν φαίνεται περίεργο, το πνευμονικό οίδημα δεν είναι η σοβαρότερη επιπλοκή της κολπικής μαρμαρυγής.

Κολπική Μαρμαρυγή: ποιες είναι οι Επιπλοκές;

Η σοβαρότερη επιπλοκή της κολπικής μαρμαρυγής είναι τα θρομβοεμβολικά επεισόδια σε διάφορα όργανα του οργανισμού, με πλέον επικίνδυνο απ' όλα το εμβολικό επεισόδιο στον εγκέφαλο, το οποίο προκαλεί εγκεφαλικό επεισόδιο.

Κολπική Μαρμαρυγή: ποιες Θεραπείες υπάρχουν;

Θεραπευτικά στην καθημερινή κλινική πράξη η χορήγηση αντιπηκτικών φαρμάκων (κουμαρινικά παράγωγα) παρεμποδίζει τη δημιουργία θρόμβου και η χορήγηση αντιαρρυθμικών και βραδυκαρδιακών φαρμάκων βελτιώνει τα συμπτώματα ή και την ίδια την αρρυθμία. Εν τούτοις είναι προτιμότερο μέσα σε ένα 24ωρο η κολπική μαρμαρυγή να διορθώνεται ή φαρμακευτικά ή ηλεκτρικά με απινίδωση (ηλεκτροσόκ). Όμως, σε ορισμένες περιπτώσεις που η κολπική μαρμαρυγή επανέρχεται (παρά τη σωστή θεραπεία), τότε επιχειρείται καθετηριασμός της καρδιάς με ηλεκτρική απομόνωση των εστιών όπου παράγεται η κολπική μαρμαρυγή (πνευμονικές φλέβες). Αυτή η ηλεκτρική θεραπεία ονομάζεται Ablation και έχει επιτυχία που κυμαίνεται γύρω στο 40-70% των περιπτώσεων.

Συμπερασματικά

Σήμερα η κολπική μαρμαρυγή προκαλεί στις ΗΠΑ περίπου 120.000 εγκεφαλικά επεισόδια το χρόνο. Στην Ελλάδα ο αριθμός ανέρχεται γύρω στα 500 εγκεφαλικά επεισόδια το χρόνο. Το πρόβλημα είναι σοβαρό, γιατί πέρα από την εγκεφαλική αναπηρία που δημιουργείται, στο 25% των περιπτώσεων οι ασθενείς χάνουν τη ζωή τους. Κατά συνέπεια το πρόβλημα της κολπικής μαρμαρυγής είναι ιδιαίτερα σοβαρό, γιατί βαίνει αυξανόμενο, καθώς ο μέσος όρος ηλικίας αυξάνει συνεχώς.

Γι' αυτό καταστάσεις όπως η αρτηριακή πίεση και η καρδιακή ανεπάρκεια, όπου τα ποσοστά εμφάνισής τους αυξάνουν παράλληλα με την ηλικία του πληθυσμού, πρέπει να αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά, γιατί αποτελούν βασική αιτία εκδήλωσης της κολπικής μαρμαρυγής. Σήμερα υπάρχουν τα κατάλληλα φάρμακα αλλά και οι καρδιολογικές τεχνικές που επαναφέρουν τον φυσιολογικό ρυθμό της καρδιάς και περιορίζουν τις επιπλοκές της κολπικής μαρμαρυγής.

Μαγνητική Καρδιάς

S32-300

Μαγνητική τομογραφία καρδιάς και αξονική στεφανιογραφία
 
Αξονική Στεφανιογραφία:
Η ανάπτυξη της αξονικής στεφανιογραφίας από τη γέννησή της το 1998 έως πρόσφατα ήταν εκρηκτική. Ακολούθησε την πρόοδο των πολυτομικών αξονικών τομογράφων, οι οποίοι σε μια επταετία εξελίχθηκαν από μηχανήματα 4 τομών (σε κάθε περιστροφή της λυχνίας γύρω από τον ασθενή λαμβάνονται 4 τομές) σε αυτά 64 έως και 320 τομών. Με τον τρόπο αυτό μειώθηκε σημαντικά ο χρόνος κρατήματος αναπνοής από 45 δευτερόλεπτα σε 1 έως 10 δευτερόλεπτα.
Παράλληλα βελτιώθηκε η διακριτική ικανότητα της μεθόδου με μείωση του πάχους τομής κατά 50%. Σήμερα η χωρική διακριτική ικανότητα (spatial resolution) της μεθόδου είναι 0,5Χ0,5 mm έναντι 0.1Χ0,1 mm της ψηφιακής στεφανιογραφίας. Επίσης η ταχύτητα περιστροφής της λυχνίας έγινε γρηγορότερη κατά 30% έτσι ώστε η λήψη των δεδομένων στη τελοδιαστολική - «ακίνητη» φάση της καρδιάς να μη μολύνεται από τη συστολική φάση.
 
Η αύξηση του αριθμού των τομών οδήγησε σε αύξηση της ποσότητας της χορηγούμενης ακτινοβολίας, με διαφορετικά εκφραζόμενες απόψεις όσον αφορά την ακριβή δόση. Τη τελευταία διετία ανακαλύφθηκαν και βελτιώθηκαν τεχνικές μείωσης ακτινοβολίας. Η αποτελεσματικότερη χορηγεί υψηλή δόση κατά τη τελοδιαστολική φάση και χαμηλή δόση κατά τη συστολική φάση. Έτσι μειώνεται η δόση κατά 40%. Επίσης προκειμένου να μειωθεί η ακτινοβολία  προτείνεται η λήψη των δεδομένων μόνο στη τελοδιαστολική φάση με αντίτιμο την αδυναμία επιβεβαίωσης πιθανής στένωσης σε άλλη φάση και την αδυναμία διενέργειας λειτουργικής μελέτης.
 
Στους περισσότερους ασθενείς απαιτείται και σήμερα πριν από την εξέταση η χορήγηση β-αναστολέα έτσι ώστε οι σφύξεις  να είναι σχετικά χαμηλές και σταθερές. Με τον τρόπο αυτό, πρώτον επιτυγχάνεται η αποφυγή κινητικών artifacts και δεύτερον μπορούν να εφαρμοσθούν πιο αξιόπιστα οι νέες τεχνικές μείωσης της ακτινοβολίας.
   
Σήμερα οι gold standard αξονικοί τομογράφοι είναι αυτοί των 64 τομών. Θα πρέπει να τονισθεί ότι παρά την έμφαση η οποία συνήθως δίνεται στον αριθμό των τομών η παράμετρος αυτή, από το επίπεδο των 16 τομών και πάνω, είναι μικρότερης σημασίας για την ποιότητα της εξέτασης. Σημαντικότερο τεχνικό χαρακτηριστικό από τον αριθμό των τομών είναι η χωρική διακριτική ικανότητα (spatial resolution) της μεθόδου, η οποία καθορίζεται κυρίως από το πάχος τομής και επηρεάζει την έκταση του στεφανιαίου δένδρου που μπορεί να μελετηθεί και την ακριβέστερη μέτρηση των στενώσεων. Επίσης, σημαντικότερος παράγοντας είναι η χρονική διακριτική ικανότητα (temporal resolution), η οποία επηρεάζει τα κινητικά artifacts.

Μαγνητική Τομογραφία:
Η μαγνητική τομογραφία του καρδιαγγειακού συστήματος ήταν και είναι ένα από τα πιο δύσκολα πεδία της μεθόδου.
Η παλλόμενη καρδιά, οι αναπνευστικές κινήσεις του ασθενούς η δυναμική του μυοκαρδίου αποτελούν προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν για να αποκτήσει η μέθοδος ακρίβεια ευαισθησία και επαναληψιμότητα.

Οι εξελίξεις στην τεχνολογία των μαγνητικών τομογράφων φαίνεται πλέον πως έχουν αποδώσει. Το 2006 δημοσιεύτηκαν τα αποτελέσματα πολλών μελετών που αφορούσαν την αξιολόγηση της σύστασης του μυοκαρδίου.

Οι μυοκαρδίτιδες, η διερεύνηση της συμμετοχής του καρδιακού μυός σε συστηματικές νόσους και μία πιο ενδελεχής προσέγγιση της αρρυθμιογόνου δεξιάς κοιλίας ήταν τα σημαντικότερα πεδία μελέτης των ερευνητών.

Η ισχαιμική καρδιοπάθεια ήταν και είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος.
Περνώντας στο 2007 τα πεδία μελέτης ουσιαστικά δεν αλλάζουν. Αυτό που αλλάζει είναι οι απαιτήσεις από την μέθοδο και πιθανά ο τεχνολογικός εξοπλισμός. Οι απαιτήσεις είναι για καλύτερη ποιότητα εικόνας, συντομότερη εξέταση, μεγαλύτερη σταθερότητα στην εικόνα, απεικόνιση των στεφανιαίων αγγείων με αξιώσεις.

Τα 3 Τesla βάσει των πρόσφατων ανακοινώσεων τόσο από την ιατρική κοινότητα όσο και από τις κατασκευάστριες εταιρείες είναι έτοιμα να καλύψουν όλο  το φάσμα των εφαρμογών απεικόνισης και να προχωρήσουν στην αξιοποίηση των εγγενών πλεονεκτημάτων των υψηλών μαγνητικών πεδίων.

Μετά το Έμφραγμα

chest-pain

Τελικά, είναι αναγκαίο οι ασθενείς με έμφραγμα του μυοκαρδίου, να εργάζονται σε λιγότερο απαιτητική εργασία, να παραιτούνται από τις καθημερινές τους εργασίες ή να συνταξιοδοτούνται ύστερα από την έξοδό τους από το νοσοκομείο; Οι περισσότεροι όταν ολοκληρωθεί η νοσηλεία και η ανάρρωσή τους, μπορούν να ζουν με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο ζούσαν προ του εμφράγματος. Αυτό εξαρτάται κυρίως από το μέγεθος της καρδιακής βλάβης την οποία υπέστησαν.

Μετά το Έμφραγμα: οι Πρώτες Ημέρες στο σπίτιwalking

Είναι φυσικό να ανησυχείτε ή να αγχώνεστε όταν βγαίνετε από το νοσοκομείο μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου ή αγγειοπλαστική ή οξύ στεφανιαίο σύνδρομο και επιστρέφετε σπίτι. Ο χρόνος ανάρρωσης στο σπίτι ποικίλλει ανάλογα με την ηλικία, την καρδιακή κατάσταση και τη θεραπεία στην οποία υποβληθήκατε. Τις πρώτες εβδομάδες πιθανόν να έχετε καλές και κακές ημέρες όμως όσο περνάει ο καιρός θα πρέπει να βελτιώνεστε σταδιακά και βαθμιαία θα αισθάνεστε καλύτερα. Τις πρώτες δύο-τρεις ημέρες στο σπίτι, είναι καλό να δείτε τα πράγματα απλά. Κάντε περίπου το ίδιο σύνολο δραστηριοτήτων όπως κάνατε πριν από το νοσοκομείο. Για να συμβάλετε στην ανάρρωσή σας, κάθε μέρα προσπαθήστε να ξυπνάτε, να πλένεστε και να ντύνεστε, να κάνετε ελαφριές δραστηριότητες όπως να φτιάχνετε ροφήματα και ελαφριά γεύματα, να ανεβαίνετε και να κατεβαίνετε σκαλιά μερικές φορές την ημέρα και να κάνετε ελαφρύ περπάτημα. Η ξεκούραση είναι εξίσου σημαντική, είναι φυσιολογικό να νιώθετε κούραση μετά από ένα οξύ στεφανιαίο συμβάν ή μια καρδιοχειρουργική επέμβαση. Εάν νιώθετε κουρασμένος, φροντίστε να ξεκουράζεστε σωστά με το να ξαπλώνετε στο κρεβάτι.

Μετά το Έμφραγμα: Συναισθήματα

Είναι συνηθισμένο να έχετε εναλλαγή συναισθημάτων. Κατά κανόνα ο ασθενής μετά από κάποιο καρδιαγγειακό συμβάν αισθάνεται ότι δεν θα μπορεί να επιτελέσει τις ίδιες εργασίες με πριν, ανησυχεί μήπως πεθάνει και είναι θυμωμένος επειδή εμφάνισε καρδιολογικό πρόβλημα. Μπορεί να νιώθει αγχωμένος, στεναχωρημένος, και κακοδιάθετος όμως όλα αυτά είναι φυσιολογικά. Είναι σημαντικό να μιλάτε για αυτά τα συναισθήματα με την οικογένεια ή τους φίλους. Το να έχεις για παράδειγμα στεφανιαία νόσο αυξάνει την πιθανότητα εμφάνισης καρδιακών προβλημάτων στο μέλλον. Παρ’ όλα αυτά ο κίνδυνος μειώνεται δραματικά εάν παίρνετε τα φάρμακα που σας έχουν χορηγήσει οι γιατροί σας και αν ακολουθήσετε έναν υγιή τρόπο ζωής. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν πως παρακολουθώντας ένα πρόγραμμα καρδιακής αποκατάστασης δίνεται σε αυτούς - και στους συντρόφους ή συγγενείς τους - αυτοπεποίθηση και υποστήριξη να ακολουθήσουν πιο υγιείς τρόπους ζωής. Μερικοί άνθρωποι βρίσκουν την ζωή μετά από την εμφάνιση εμφράγματος του μυοκαρδίου καλύτερη και πιο πλήρη απ’ ότι ήταν πριν.

Μετά το Έμφραγμα: Επανακτήστε την Ενέργεια

Η τακτική φυσική δραστηριότητα βοηθάει στο μέγιστο στην ανάρρωση και την γρήγορη αποκατάστασή σας. Το ποσοστό της φυσικής δραστηριότητας που μπορείτε να κάνετε τις εβδομάδες μετά την έξοδο από το νοσοκομείο, εξαρτάται από την κατάσταση της καρδιάς σας και το είδος θεραπείας που ακολουθήσατε. Σκοπός σας είναι να κάνετε λίγη δραστηριότητα παραπάνω κάθε μέρα και σταδιακά να χτίσετε την διάρκεια και συχνότητα της άσκησης. Μπορεί να σας φαίνεται κουραστικό στην αρχή, αλλά αυτό είναι φυσικό και θα νιώθετε λιγότερο κουρασμένοι μόλις επιστρέψει η δύναμη και αυτοπεποίθησή σας. Το περπάτημα είναι ένας ιδανικός τρόπος άσκησης για την αρχή. Προσπαθήστε να περπατάτε σε επίπεδη επιφάνεια παρά σε λόφο ή απότομη πλαγιά. Εάν ο καιρός είναι καλός περπατήστε μέχρι την τοπική αγορά. Αυτό θα σας βοηθήσει να πάρετε καθαρό αέρα και να ανεβάσετε την διάθεσή σας. Θα ήταν χρήσιμο να πηγαίνετε για περπάτημα με έναν φίλο ή συγγενή αρχικά. Σταδιακά αυξήστε το ποσοστό βαδίσματος που κάνετε τις πρώτες δύο ή τρεις εβδομάδες μετά την έξοδο από το νοσοκομείο. Μπορείτε να κρατάτε ένα ημερολόγιο βαδίσματος και να καταγράφετε την πρόοδο σας. Μετά από δύο ή τρεις εβδομάδες θα είστε σε θέση να περπατάτε μεγαλύτερες αποστάσεις.

Έμφραγμα και Οδήγηση

Οι ασθενείς που υπέστησαν οξύ στεφανιαίο σύνδρομο π.χ. έμφραγμα του μυοκαρδίου και είχαν επιτυχημένη θεραπεία με αγγειοπλαστική είναι σε θέση να οδηγήσουν ξανά μετά από μια εβδομάδα. Πολλοί όμως ασθενείς με καρδιακή ανακοπή δεν επιτρέπεται να οδηγούν τον πρώτο μήνα. Εάν υποβληθήκατε σε χειρουργείο αορτοστεφανιαίας παράκαμψης (bypass), θα πρέπει να περιμένετε τουλάχιστον τέσσερις εβδομάδες μέχρι να αρχίσετε ξανά την οδήγηση. Εάν κατά τη διάρκεια της οδήγησης νιώσετε στηθάγχη, πρέπει να σταματήσετε να οδηγείτε. Μόλις τα συμπτώματα γίνουν ελεγχόμενα πρέπει να απευθυνθείτε άμεσα στον θεράποντα ιατρό ή στο κοντινότερο νοσοκομείο.

Μετά το Έμφραγμα: Επιστροφή στη Δουλειά

Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι σε θέση να επιστρέψουν στην προηγούμενη εργασία τους. Το πόσο σύντομα θα εξαρτηθεί από την κατάσταση της καρδιάς τους, το είδος θεραπείας και το είδος της εργασίας. Εάν περάσατε καρδιακή ανακοπή ή χειρουργείο καρδιάς, είστε σε θέση να επιστρέψετε στην εργασίας σας εντός έξι εβδομάδων. Εάν κάνετε βαριά χειρονακτική εργασία μπορεί να χρειαστεί να επιστρέψετε σε μερικούς μήνες. Μπορείτε να ζητήσετε από τον εργοδότη σας να σας δώσει πιο ελαφριά εργασία για ένα διάστημα αφού γυρίσετε, ή εάν μπορείτε να επιστρέψετε στην δουλειά σταδιακά - για παράδειγμα, να δουλεύετε λιγότερες ημέρες ή εβδομάδες.

Έμφραγμα και Σεξ

Είναι λογικό οι άνθρωποι με καρδιακή νόσο και οι σύντροφοι τους να ανησυχούν για την σεξουαλική τους ζωή. Παρ’ όλα αυτά, πολλοί άνθρωποι με καρδιακές νόσους συνεχίζουν να απολαμβάνουν το σεξ, και πολλοί άνθρωποι που υποβλήθηκαν σε θεραπεία για καρδιολογικό νόσημα είναι ικανοί να επιστρέψουν στην σεξουαλική τους ζωή.

Έμφραγμα και Διατροφή:

Τα μυστικά της σωστής διατροφής είναι το μέτρο, η ποικιλία και η κατανάλωση τροφίμων από όλες τις διατροφικές ομάδες στις σωστές αναλογίες. Ένα ισορροπημένο διαιτολόγιο παρέχει επαρκείς ποσότητες από όλα τα θρεπτικά συστατικά. Έτσι εξασφαλίζεται η σωστή λειτουργία του οργανισμού χωρίς την πρόσληψη επιπλέον θερμίδων, που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην αύξηση του βάρους και στην εμφάνιση άλλων παραγόντων κινδύνου για χρόνια νοσήματα.



  • Περιορισμός στα κορεσμένα λίπη
  • Ψάρια και ωμέγα- 3 λιπαρά
  • Φρούτα και λαχανικά
  • Ελαττώστε το αλάτι

Για να συμβάλετε στην βελτίωση του επιπέδου χοληστερίνης και στην προστασία του ενδοθηλίου, χρειάζεται να μειώσετε την ποσότητα του ζωικού λίπους στην διατροφή σας και να αντικαταστήσετε τα κορεσμένα με ακόρεστα λίπη (μονοακόρεστα και πολυακρεστα) π.χ. ψάρια.

Τα ψάρια παρέχουν ίσως την πιο πλούσια πηγή ενός συγκεκριμένου τύπου ωμέγα- 3 πολυακόρεστου λίπους. Τα ωμέγα-3 λιπαρά βρίσκονται κυρίως σε ελαιώδη ψάρια όπως είναι η ρέγγα, το σκουμπρί, η σαρδέλα, ο σολομός, η πέστροφα και ο φρέσκος τόνος. Σκοπός είναι να τρώτε δύο μερίδες ψαριού την εβδομάδα. Μια μερίδα ψαριού είναι 140 γραμμάρια και πρέπει να συνοδεύεται από 1 κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο.

Έχει αποδειχθεί ότι ακολουθώντας μια δίαιτα που περιλαμβάνει μεγάλο εύρος φρούτων και λαχανικών μειώνεται το σωματικό σας βάρος, και προσλαμβάνετε μεγάλες ποσότητες βιταμινών. Σκοπός είναι να τρώτε το λιγότερο πέντε μερίδες ποικίλλων φρούτων και λαχανικών την ημέρα. Διαφορετικά φρούτα και λαχανικά περιέχουν διαφορετικούς συνδυασμούς βιταμινών και ιχνοστοιχείων.

Στην Ελλάδα τρώμε πολύ περισσότερο αλάτι από αυτό που χρειαζόμαστε. Σκοπός πρέπει να είναι η λήψη λιγότερο από 6 γραμμάρια αλατιού την ημέρα (περίπου μία κουταλιά του γλυκού). Ελαττώστε τα επεξεργασμένα τρόφιμα που περιέχουν πολύ αλάτι. Τα ¾ του αλατιού που καταναλώνουμε “κρύβεται” στα επεξεργασμένα τρόφιμα. Ελέγξτε τις ταμπέλες των συστατικών για να βρείτε αυτά με το λιγότερο αλάτι. Μην προσθέτετε αλάτι στο φαγητό στο τραπέζι. Μαγειρέψτε χωρίς την προσθήκη αλατιού. Εναλλακτικά, χρησιμοποιήστε παραπάνω πιπέρι, βότανα, σκόρδο, μπαχαρικά ή χυμό λεμονιού για να προσθέσετε γεύση στο φαγητό σας.

Έμφραγμα και Αλκοόλ

Εάν παίρνετε παυσίπονα, το αλκοόλ θα έχει πιο ισχυρή επίδραση. Σε περίπτωση που παίρνετε κάποιο αντιπηκτικό φάρμακο, όπως βαρφαρίνη, πρέπει να προσέχετε την ποσότητα του αλκοόλ, γιατί μπορεί να επηρεάσει την πηκτικότητα του αίματος. Ο γενικός κανόνας περιλαμβάνει τα εξής: Οι άνδρες δεν πρέπει να ξεπερνούν τις 3 με 4 μονάδες αλκοόλ την ημέρα. Οι γυναίκες δεν πρέπει να ξεπερνούν τις 2 με 3 μονάδες αλκοόλ την ημέρα.

Έμφραγμα: Διατηρηθείτε σε Φόρμα

Η τακτική φυσική δραστηριότητα βοηθά την υγεία της καρδιάς σας και μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο επιπλέον καρδιακών προβλημάτων. Η φυσική δραστηριότητα έχει και άλλα οφέλη όπως:

  • Μείωση της αρτηριακής πίεσης
  • Βελτίωση των επιπέδων χοληστερίνης
  • Έλεγχος του σωματικού βάρους
  • Μείωση του κινδύνου εμφάνισης διαβήτη ή βοήθεια στον έλεγχο του διαβήτη
  • Ευεξία και ενίσχυση της αυτοπεποίθησης
  • Αποβολή άγχους και στρες

Προτεινόμενο είδος δραστηριότητας:

Συστήνεται στους ενήλικες να κάνουν τουλάχιστον 30 λεπτά μέτριας έντασης φυσική δραστηριότητα καθημερινά, για τουλάχιστον πέντε ημέρες της εβδομάδας.

 - Μέτρια δραστηριότητα: σημαίνει εργασία αρκετά σκληρή ώστε να νιώθετε ζέσταμα και να ανασαίνετε πιο βαριά από το φυσιολογικό. Παραδείγματα δραστηριοτήτων προτεινόμενων για την καρδιά περιλαμβάνουν περπάτημα, ποδηλασία, χορό ή ανάβαση σκάλας. Παρόλα αυτά εάν περάσατε πρόσφατα έμφραγμα του μυοκαρδίου (λιγότερο από ένα μήνα), έχετε στηθάγχη ή υποβληθήκατε σε καρδιοχειρουργική επέμβαση, είναι σημαντικό να ξεκινήσετε αργά και σταδιακά να αυξάνετε τα επίπεδα δραστηριότητας. Το να παρακολουθείτε ένα πρόγραμμα καρδιακής αποκατάστασης είναι ένας καλός τρόπος να βεβαιωθείτε ότι ασκείστε σε βαθμό που είναι ασφαλής για εσάς. Πολλοί άνθρωποι με καρδιακή νόσο μπορεί να μην είναι σε θέση να κάνουν 30 λεπτά την ημέρα. Μερικοί άνθρωποι μπορεί να είναι περιορισμένοι λόγω κινητικών προβλημάτων. Παρόλα αυτά εξακολουθεί να είναι σημαντικό να διατηρείστε όσο το δυνατόν ενεργοί. Ακόμα και λίγη δραστηριότητα είναι καλύτερη από την μηδενική.

- Ζέσταμα και αποθεραπεία: Όταν κάνετε οποιαδήποτε άσκηση, ξεκινήστε αργά τα πρώτα λεπτά και αυξήστε σταδιακά την ένταση. Αυτό θα προετοιμάσει τους μυς και την καρδιά σας για άσκηση. Στο τέλος, ξοδέψτε λίγο χρόνο επιβραδύνοντας σταδιακά και μην σταματάτε απότομα.

- Ασκήσεις και δραστηριότητες προς αποφυγή: Ανάλογα με την κατάστασή σας, μπορείτε να αποφεύγετε κάποιες έντονες καθημερινές δραστηριότητες, όπως η μεταφορά βαρέων αντικειμένων ή η κηπουρική. Ασκήσεις όπως άρση βαρών και κάμψεις δεν συστήνονται αν έχετε καρδιακό πρόβλημα. Πρέπει να αποφεύγετε επίσης ανταγωνιστικά και ρωμαλέα αθλήματα όπως το ποδόσφαιρο.

- Προσοχή εάν έχετε στηθάγχη: Εάν έχετε στηθάγχη είναι σημαντικό να διατηρείστε ενεργοί, αλλά εντός των ορίων. Πρέπει να αποφύγετε να εκτίθεστε σε πολύ κρύο, γεμάτο αέρα ή πολύ καυτό καιρό, και εάν ενώ ασκείστε, παρουσιάσετε συμπτώματα όπως στηθάγχη ή δύσπνοια, είναι σημαντικό να σταματάτε και να ξεκουράζεστε.

- Κολύμβηση: Η κολύμβηση είναι ασφαλής χωρίς όμως να απομακρύνεστε πολύ από την παραλία.

- Συμβουλές ασφάλειας: Αποφύγετε οποιαδήποτε δραστηριότητα μετά από ένα μεγάλο γεύμα ή όταν έχει ζέστη ή κρύο ή σε μεγάλα υψόμετρα. Εάν κάνετε οποιαδήποτε εξωτερική δραστηριότητα σε κρύο καιρό, ντυθείτε ζεστά με ένα καπέλο ή κασκόλ. Όταν έχει ζέστη, βεβαιωθείτε ότι φοράτε καπέλο και κάτι δροσερό, επιβραδύνετε τον βηματισμό σας και βεβαιωθείτε πως είστε καλά ενυδατωμένοι. Βεβαιωθείτε ότι ο ρουχισμός και η υπόδηση είναι άνετα και εφαρμόζουν καλά. Μην ασκείστε εάν δεν νιώθετε καλά και σταματήστε την άσκηση εάν νιώσετε κάποιο πόνο ή νιώσετε ζάλη ή αδιαθεσία. Εάν τα συμπτώματα επιμείνουν καλέστε ασθενοφόρο.

Νεότερες Τεχνικές των Υπερήχων

S32-300

 

Ο ρόλος της ηχωκαρδιογραφίας είναι απαραίτητος όχι μόνο στην διάγνωση, αλλά και στον καθορισμό της αιτιολογίας της καρδιακής νόσου, καθώς και στην κατανόηση της παθοφυσιολογίας. Η κλασσική ηχωκαρδιογραφία παρέχει κυρίως αξιολόγηση της συστολικής και διαστολικής λειτουργίας καθώς επίσης και  εκτίμηση των  πιέσεων πλήρωσης της αριστερής κοιλίας και των δεξιών καρδιακών κοιλοτήτων.

Με την ανάπτυξη των νέων τεχνικών όπως του 2-D Strain (μέθοδος άμεσου και ταυτόχρονου υπολογισμού των ταχυτήτων και της μυοκαρδιακής παραμόρφωσης) δίδεται η δυνατότητα μελέτης όλων των συνιστωσών της μυοκαρδιακής κίνησης κατά τον επιμήκη, τον εγκάρσιο και τον κυκλοτερή  άξονα. Επιπλέον, με την εμφάνιση καινούργιων εξελιγμένων λογισμικών που  μπορούν  να συγκρίνουν τη στροφική κίνηση της κορυφής και της βάσης της καρδιάς κατά τον επιμήκη άξονά της  εκτιμάται  η Ελικοειδής Παραμόρφωση (Torsion) της αριστερής κοιλίας παρέχοντας μια πολύ πιο αναλυτική και ρεαλιστική κίνηση της καρδιάς στο χώρο.

Το TDI και ιδιαίτερα το 2-D Strain με την προσθήκη της ελικοειδούς παραμόρφωσης φαίνεται να βρίσκουν εφαρμογή σήμερα στην ποσοτικοποίηση της συστολικής και διαστολικής λειτουργίας, συνολικής και τμηματικής, τόσο στην καρδιακή ανεπάρκεια όσο και στις μυοκαρδιοπάθειες. Επεκτείνουν δε τη χρήση τους στη μελέτη του συγχρονισμού της κοιλιακής συστολής, την εκτίμηση των της λειτουργικότητας της δεξιάς κοιλίας και των κόλπων. Ειδικότερα όσον αφορά τον δυσυγχρονισμό της αριστεράς κοιλίας  το 2D strain έχει το θεωρητικό πλεονέκτημα ότι τα ευρήματά του είναι ανεξάρτητα από τη γωνίωση, και έτσι δίνει τη δυνατότητα για μελέτη της κυκλοτερούς (circumferential) και της αξονικής (radial) παραμόρφωσης της αριστερής κοιλίας από όλα τα τμήματα αυτής, με τρόπο ανάλογο με αυτό της τεχνικής MRI-tagging. Επίσης, η τεχνική του 3D TDI εξελίσσεται και δίνει τη δυνατότητα ποσοτικής εκτίμησης του καρδιακού δυσυγχρονισμού.

Λιγότερο σημαντική φαίνεται ότι είναι η συνεισφορά της ηχωκαρδιογραφίας αντίθεσης που επιτρέπει μόνο την βελτίωση της απεικόνισης του ενδοκαρδίου και την εκτίμηση της αιμάτωσης αυτού. Συμπερασματικά οι νεότερες τεχνικές  αποτελούν ένα ισχυρό εργαλείο όχι μόνο στην ακριβέστερη  αξιολόγηση της συστολικής και της διαστολικής καρδιακής ανεπάρκειας, αλλά και στην ανάδειξη της αιτιολογίας της μυοκαρδιοπάθειας, την αξιολόγηση της πορείας και της θεραπείας αυτής, καθώς και την κατηγοριοποίηση της πρόγνωσης.

Η ηχωκαρδιογραφία είναι μη επεμβατική, σχετικά χαμηλού κόστους τεχνική, δεν εκθέτει τους ασθενείς στην ακτινοβολία ιονισμού, και οι μελέτες μπορούν να γίνουν επί της κλίνης. Κατά συνέπεια η ηχωκαρδιογραφία κυρίως με την χρησιμοποίηση των νέων τεχνικών συνεχίζει να έχει πλεονεκτήματα σε σχέση με τις ανταγωνιστικές τεχνολογίες. Παραμένει όμως αρκετά χρονοβόρος και έχει το μειονέκτημα της μεγάλης ποικιλομορφίας (variability) των μετρήσεων μεταξύ των διαφόρων μελετητών γεγονός που την απομακρύνει, εκτός λίγων εξαιρέσεων, από την καθημερινή ιατρική πρακτική.

Η βελτίωση των υπαρχουσών τεχνικών και η δημιουργία νέων με μεγαλύτερη αξιοπιστία αναμένεται να οδηγήσει στα επόμενα χρόνια στην ακριβή απεικόνιση της καρδιάς στο χώρο και την καλύτερη κατανόηση της λειτουργικότητάς της.

Παχυσαρκία και Καρδιά

operation-checkup

Παχυσαρκία είναι η υπέρμετρη και παθολογική αύξηση της ποσότητας του σωματικού λίπους στο ανθρώπινο σώμα και ορίζεται ως η αύξηση του BMI (Body Mass Index) πάνω από 35. Η παχυσαρκία έχει ως συνέπεια την αύξηση του σωματικού βάρους και σήμερα αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα διατροφικά προβλήματα για τις προηγμένες κοινωνίες. Η παχυσαρκία κατά κανόνα οφείλεται σε αυξημένη πρόσληψη θερμίδων από τις τροφές, σε συνδυασμό με την έλλειψη άσκησης και κατανάλωσης θερμίδων.

Παχυσαρκία: ποια είναι τα Αίτια;

Η αιτιολογία της παχυσαρκίας είναι πολυπαραγοντική και σίγουρα γενετική. Παράγοντες που οδηγούν σε παχυσαρκία είναι: Γενετικοί, Οικογενής παχυσαρκία, Διατροφικές συνήθειες (π.χ. λίγα και μεγάλα γεύματα), Μειωμένη φυσική δραστηριότητα, Λήψη φαρμάκων, Ψυχολογικοί παράγοντες. Η παχυσαρκία είναι αποτέλεσμα της αυξημένης θερμιδικής πρόσληψης σε συνδυασμό με μειωμένη ενεργειακή κατανάλωση μέσω της άσκησης. Ο σύγχρονος αστικός τρόπος ζωής ευνοεί αυτήν τη δυσαναλογία.

Παχυσαρκία: πρόκειται για Ασθένεια;

Μόνο η παχυσαρκία χωρίς άλλους επιβαρυντικούς παράγοντες όπως είναι η στεφανιαία νόσος, η αρτηριακή υπέρταση, ο σακχαρώδης διαβήτης δεν επιβαρύνει από πλευράς πρόγνωσης το άτομο, άρα δεν είναι ασθένεια.

Παχυσαρκία: ποιαΝοσήματα μπορεί να Προκαλέσει ;

Η παχυσαρκία θεωρείται σήμερα μέρος του λεγόμενου μεταβολικού συνδρόμου και ευνοεί την εμφάνιση καταστάσεων όπως του σακχαρώδη διαβήτη, της αρτηριακής υπέρτασης, της υψηλής χοληστερίνης και τριγλυκερίδιων, των χαμηλών επιπέδων της “καλής” HDL χοληστερόλης. Ως αποτέλεσμα συμβάλλει στην ανάπτυξη αρτηριοσκλήρυνσης και δημιουργίας  στεφανιαίας νόσου, καρδιακής ανεπάρκειας, αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου. Η εκδήλωση αιφνιδίου θανάτου αυξάνει στο παχύσαρκο άτομο κατά 40 φορές σε σχέση με το φυσιολογικό.

Παχυσαρκία: τρόποι Αντιμετώπισης

Κύριος στόχος της θεραπευτικής αντιμετώπισης της παχυσαρκίας παραμένει η απώλεια βάρους, η οποία μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη δημιουργία αρνητικού ισοζυγίου ενέργειας. Είναι λάθος να καταφύγει ο παχύσαρκος σε χειρουργική ή φαρμακευτική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, προτού αποτύχει η φυσική προσπάθεια, γιατί οι μέθοδοι αυτές δεν στερούνται σοβαρών παρενεργειών, που πολλές φορές θέτουν σε κίνδυνο την ίδια τη ζωή του παχύσαρκου. Πριν “ενοχοποιηθεί” ένα παχύσαρκο άτομο για τον τρόπο ζωής του, πρέπει να αποκλεισθούν σπάνιες παθολογικές περιπτώσεις, όπως π.χ. υποθυρεοειδισμός, πολυκυστικό σύνδρομο ωοθηκών κ.ά.

 

Πρόληψη κατά της Χοληστερίνης

dislipidemia

Η χοληστερίνη είναι μια ουσία απαραίτητη για τη σύνθεση των βασικών ορμονών του οργανισμού και αποτελεί συστατικό του ανθρώπινου κυττάρου απαραίτητο για την εύρυθμη λειτουργία του. Σε περιπτώσεις που η χοληστερίνη είναι πολύ αυξημένη - κυρίως η κακή χοληστερίνη (LDL) - τότε υπάρχει κίνδυνος να αποθηκεύεται στα τοιχώματα των αρτηριών και έτσι δημιουργείται η λεγόμενη αθηρωμάτωση με τις γνωστές συνέπειες.

Xοληστερίνη: πόσο επηρεάζει την Kαρδιά;

Η αύξηση της χοληστερίνης στο αίμα προκαλεί εναπόθεση λίπους στην εσωτερική επιφάνεια των αρτηριών. Οι εναποθέσεις αυτές ονομάζονται αθηρωματικές πλάκες και η διαδικασία του σχηματισμού των αθηρωματικών πλακών ονομάζεται αθηρωμάτωση. Λόγω της αθηρωμάτωσης οι αρτηρίες χάνουν την ελαστικότητά τους και προκαλείται στένωση του αυλού των αρτηριών. Αποτέλεσμα αυτών είναι  η ρήξη της αθηρωματικής πλάκας και η πλήρης διακοπή της ροής του αίματος. Οι υψηλές τιμές χοληστερίνης και ιδιαίτερα της κακής χοληστερίνης (LDL) θεωρούνται ένας από τους βασικούς παράγοντες κινδύνου που προκαλούν εμφράγματα του μυοκαρδίου και αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια. Από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι για να προλάβουμε το έμφραγμα πρέπει να προλάβουμε την αθηρωμάτωση που το προκαλεί. Έτσι, η προσπάθεια ελάττωσης της χοληστερίνης του αίματος στα άτομα που έχουν υψηλές τιμές αποτελεί αυτοσκοπό για την πρόληψη και θεραπεία κάθε αγγειακού επεισοδίου.

Προστασία έναντι της Χοληστερίνης

Γενικά, όταν τα επίπεδα της κακής χοληστερίνης είναι κάτω από 100mg/dlτότε ένας άνθρωπος θεωρείται προστατευμένος. Επίσης σε ορισμένες περιπτώσεις όπου γενετικά κάποιος διαθέτει στο συκώτι του αυξημένους υποδοχείς LDL χοληστερίνης θεωρείται προστατευμένος, γιατί οι υποδοχείς αυτοί δεσμεύουν την κακή χοληστερίνη (LDL).

Υψηλή Χοληστερίνη: Τι πρέπει να κάνουμε;

Σε γενικές γραμμές, πρέπει να ακολουθούνται οι παρακάτω οδηγίες. Η τροφή πρέπει να περιλαμβάνει φυτικές ίνες, όπως λαχανικά, φρούτα και όσπρια, το κρέας πρέπει να είναι κοτόπουλο ή γαλοπούλα (στήθος) και λιγότερο συχνά άπαχο μοσχάρι, το λάδι που χρησιμοποιείται στα φαγητά πρέπει να είναι ελαιόλαδο. Επίσης θα πρέπει να καταναλώνονται τυριά φτωχά σε λίπος (ανθότυρο), να αποφεύγονται γλυκά ή παγωτά με κρέμα γάλακτος. Η άσκηση και η απώλεια βάρους επίσης βοηθά στο να αυξηθεί η HDL και να βελτιωθεί η “ποιότητα” της LDL. Σε περιπτώσεις βέβαια που δεν μπορεί να αποφευχθεί η φαρμακευτική αγωγή τότε στην περίπτωση της πρωτογενούς πρόληψης της στεφανιαίας νόσου (δηλαδή άνθρωποι που δεν νοσούν, αλλά έχουν υψηλά επίπεδα χοληστερίνης ή/και άλλους παράγοντες κινδύνου) η χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής θα γίνει, αφού προηγηθεί για 3 μήνες υγιεινοδιαιτητική αγωγή και εφόσον δεν επιτευχθούν οι στόχοι της LDL χοληστερόλης. Στην περίπτωση όμως της δευτερογενούς πρόληψης της στεφανιαίας νόσου (δηλαδή ανθρώπων που πέρασαν έμφραγμα μυοκαρδίου ή έχουν αποδεδειγμένα στεφανιαία νόσο) η χορήγηση στατινών συνοδεύεται από πρόσθετα οφέλη.

 

 

Πρόληψη κατά του Εμφράγματος

chest-pain

Η στεφανιαία νόσος είναι η κύρια αιτία θανάτου στο Δυτικό κόσμο κυρίως στους άνδρες ηλικίας άνω των 45 ετών και στις γυναίκες άνω των 55 ετών (λόγω της διακοπής της εμμήνου ρύσεως). Η αθηροσκλήρυνση (αθηρωμάτωση) που αποτελεί το συχνότερο αίτιο στεφανιαίας νόσου προκαλείται από τροποποιήσιμους παράγοντες κινδύνου (κάπνισμα, παχυσαρκία, υπέρταση, σακχαρώδη διαβήτη, υπερλιπιδαιμία) και μη τροποποιήσιμους παράγοντες κινδύνου (γονιδιακά-κληρονομικά αίτια). Στην αθηρωμάτωση χαρακτηριστική είναι η παρουσία ειδικών βλαβών στο αρτηριακό τοίχωμα που μπορεί να προκαλέσουν στένωση ή αιφνίδια απόφραξη του αυλού μιας στεφανιαίας αρτηρίας και τελικά μυοκαρδιακή ισχαιμία ή νέκρωση.

Έμφραγμα: Πότε και Γιατί Συμβαίνει;heart attack body

Η αθηροσκλήρωση είναι η βασική αιτία του εμφράγματος του μυοκαρδίου, της στένωσης των καρωτίδων και του εγκεφαλικού επεισοδίου. Η αθηροσκλήρωση εμφανίζεται κυρίως σε ηλικίες άνω των 45 ετών αλλά ξεκινάει να προσβάλλει τις αρτηρίες από την παιδική ηλικία. Όταν υπάρχει γονιδιακό αίτιο και δημιουργείται πολύ υψηλή χοληστερίνη σε παιδικές ηλικίες (οικογενής δυσλιπιδαιμία >500 mg χοληστερίνη) μπορεί να δημιουργηθούν εμφράγματα ακόμα και στην εφηβική ηλικία. Συνήθως βέβαια, η στεφανιαία νόσος εμφανίζεται στους άνδρες σε ηλικίες άνω των 45 ετών και στις γυναίκες συνήθως άνω των 55 ετών όταν συνυπάρχει υψηλή πίεση, παχυσαρκία, δυσλιπιδαιμία σακχαρώδης διαβήτης. Εμφράγματα σε ηλικίες 35-40 ετών παρατηρούνται συνήθως σε βαρείς καπνιστές (2 και άνω πακέτα την ημέρα).

Αθηροσκλήρωση: υπάρχει τρόπος Απεικονίσης;

Σήμερα υπάρχει τρόπος όχι μόνο να υποπτευθούμε αλλά και να απεικονίσουμε την αθηροσκλήρωση. Η αθηροσκλήρωση είναι γενικευμένη νόσος και έτσι αν απεικονιστεί σε κάποιο σημείο του σώματος τότε υποπτευόμαστε ότι υπάρχει και στα στεφανιαία αγγεία. Μπορούμε με υπερηχογράφημα των αρτηριών και ειδικότερα των καρωτίδων να δούμε ότι παχαίνει το εσωτερικό τοίχωμα της αρτηρίας και ότι σχηματίζονται αθηροσκληρωτικές πλάκες. Αυτές οι αθηρωματικές πλάκες δημιουργούν στενώσεις που μπορεί να αποκλείσουν την ροή του αίματος προς τον εγκέφαλο μετά από οξεία ρήξη και ο ασθενής να υποστεί αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Ομοίως μπορεί να συμβεί και στα στεφανιαία αγγεία και μετά από απότομη ρήξη της πλάκας ο ασθενής να υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου. Μέθοδοι εκλογής για την απεικόνιση των αθηροσκληρωτικών βλαβών και των επιπτώσεών τους είναι η αξονική στεφανιογραφία, το σπινθηρογράφημα του μυοκαρδίου, το stress ηχωκαρδιογράφημα και φυσικά η κλασική στεφανιογραφία.

Διερεύνηση Στεφανιαίας Νόσου: ποιά είναι η Καταλληλότερη Ηλικία;

Η πλειονότητα των ανθρώπων κυρίως οι άνδρες πρέπει να διερευνώνται σε ηλικίες άνω των 40 ετών. Εφόσον διαπιστωθεί ότι υπάρχουν αθηροσκληρωτικές πλάκες στο τοίχωμα των καρωτίδων, τότε η πρόληψη επεκτείνεται με τη διενέργεια ειδικών εξετάσεων αίματος, όπως της C αντιδρώσας πρωτεΐνης (CRP) καθώς και της φωσφολιπάσης Α2 (plague test), οι οποίες μπορεί να δείξουν αν οι αθηροσκληρωτικές πλάκες φλεγμαίνουν, δηλαδή είναι ευάλωτες στο να σπάσουν και να δημιουργήσουν έμφραγμα ή εγκεφαλικό επεισόδιο.

Αθηροσκλήρυνση: τελικά Αντιμετωπίζεται;

Η πρώιμη αντιμετώπιση της αθηροσκλήρωσης με την χορήγηση στατινών κατά της χοληστερίνης, φαρμάκων κατά της υπέρτασης και αντιαιμοπεταλιακών παραγόντων όπου χρειάζεται αποδείχθηκε ιδιαίτερα σημαντική λόγω του ότι επιτεύχθηκεελάττωση του αιφνίδιου θανάτου και των εμφραγμάτων30 εώς 40% . Σε κάθε περίπτωση βέβαια πρέπει να ελέγχονται οι παράγοντες αυξημένης πηκτικότητας του αίματος (αιμοπετάλια, ινωδογόνο, παράγοντες πήξεως) γιατί και οι παράγοντες αυτοί συμβάλλουν ουσιαστικά στη δημιουργία του τελικού θρόμβου που φράζει την αρτηρία. Η νέα αυτή στρατηγική, δηλαδή της πρώιμης αποκάλυψης, απεικόνισης και παρακολούθησης της αθηροσκλήρωσης, στοχεύει στην ελάττωση των εμφραγμάτων, των εγκεφαλικών επεισοδίων και των σοβαρών επιπλοκών τους με επακόλουθα την αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης και τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής.

Πρόπτωση Μιτροειδούς Βαλβίδας

mitral

Η Πρόπτωση της Μιτροειδούς Βαλβίδας είναι η πιο συχνή και η λιγότερο επικίνδυνη πάθηση βαλβίδας της καρδιάς, με συχνότητα  που πλησιάζει το 5% του γενικού πληθυσμού. Η πρόπτωση της μιτροειδούς βαλβίδας δεν αποτελεί νόσο αλλά σύνδρομο με ποικιλία κλινικών ευρημάτων και γενετική προδιάθεση. Με τον όρο σύνδρομο καλούμε την κατάσταση εκείνη όπου εμφανίζονται πολλά συμπτώματα όπως πόνος στο θώρακα καρδιακές αρρυθμίες κόμπος στον λαιμό κ.ά. Υπάρχουν βέβαια και περιπτώσεις κατά τις οποίες ο πάσχων από πρόπτωση της μιτροειδούς βαλβίδας είναι ασυμπτωματικός και ένας τυπικός καρδιολογικός έλεγχος καταλήγει στην διάγνωση. Η αρχική διάγνωση μπορεί να γίνει με την ακρόαση με ένα απλό στηθοσκόπιο. Όμως η απεικόνιση της καρδιάς με υπερήχους  μπορεί να μετρήσει τη σοβαρότητα της πρόπτωσης και της ανεπάρκειας της βαλβίδας, καθώς και την επίδρασή της στην καρδιακή λειτουργία.

Ανατομικά και Φυσιολογικά στοιχεία

Η κύρια λειτουργία της καρδιάς είναι η προώθηση του αίματος σε όλα τα υπόλοιπα όργανα και ιστούς του σώματος. Ανατομικά η καρδιά αποτελείται από τέσσερις κοιλότητες, δύο κόλπους (αριστερό και δεξιό) και δύο κοιλίες (αριστερή και δεξιά). Η μιτροειδής βαλβίδα βρίσκεται μεταξύ των κόλπων και των κοιλιών (κολποκοιλιακή βαλβίδα) και  έχει διπλό ρόλο: αφενός επιτρέπει όταν είναι ανοικτή την ελεύθερη ροή του αίματος από τον κόλπο στην κοιλία και αφετέρου εμποδίζει με το κλείσιμο της την ανάποδη ροή του αίματος δηλαδή την επιστροφή του προς τον κόλπο.

Πρόπτωση της Μιτροειδούς Βαλβίδας: τι ακριβώς είναι;

Η μιτροειδής βαλβίδα αποτελείται από δύο πέταλα που λέγονται γλωχίνες οι οποίες ανοίγουν και κλείνουν ανάλογα με τη φάση του καρδιακού κύκλου. Στην πρόπτωση της μιτροειδούς η κύρια διαταραχή είναι ότι υπάρχει περίσσεια ιστού των γλωχίνων, δηλαδή είναι μεγαλύτερες (μακρύτερες)  από ότι πρέπει με αποτέλεσμα όταν η βαλβίδα είναι κλειστή, οι γλωχίνες να προβάλουν προς τα πίσω (δηλαδή προς τον αριστερό κόλπο).

Όταν οι γλωχίνες δεν εφαρμόζουν ακριβώς κατά το κλείσιμο της βαλβίδας (λόγω μεγάλου μεγέθους) αφήνοντας μικρό άνοιγμα που επιτρέπει ροή αίματος προς τον αριστερό κόλπο τότε δημιουργείται ανεπάρκεια της βαλβίδας. Όσο μεγαλύτερη η ανεπάρκεια τόσο μεγαλύτερη η βλάβη.

Πρόπτωση της Μιτροειδούς Βαλβίδας: πόσο συχνά εμφανίζεται;

Η κυρίαρχη αντίληψη μεταξύ των καρδιολόγων είναι ότι η πρόπτωση της μιτροειδούς είναι μια πολύ κοινή πάθηση χαρακτηριστική των γυναικών, η οποία εμφανίζεται στο 5-15% του πληθυσμού σύμφωνα με πιο ασαφή και χαλαρά κριτήρια διάγνωσης της πάθησης. Σύμφωνα με νεότερες μελέτες προκύπτει ότι δεν είναι τόσο συχνή (2-5%) και αφορά εξίσου γυναίκες και άνδρες.

Πρόπτωση Μιτροειδούς Βαλβίδας: Διάγνωση και Συμπτώματα

Στις περισσότερες περιπτώσεις η πρόπτωση μιτροειδούς βαλβίδας είναι ασυμπτωματική και ανακαλύπτεται τυχαία σε μια εξέταση ρουτίνας ή στα πλαίσια άλλου νοσήματος. Κάποιοι από τους πάσχοντες μπορεί να αισθάνονται δύσπνοια, πόνο στο θώρακα, αίσθημα παλμών, ή ζάλη. Ο καρδιολόγος υποψιάζεται την ύπαρξη της συγκεκριμένης πάθησης από τα ακροαστικά του ευρήματα. Συγκεκριμένα όταν η βαλβίδα κλείνει και οι πεπαχυσμένες γλωχίνες προβάλλουν προς τα πίσω, δημιουργούν ένα ή περισσότερα συστολικά “κλικ”.

Εάν υπάρχει και συνοδός ανεπάρκεια της βαλβίδας, τότε η ροή του αίματος από το ανοικτό στόμιο της μιτροειδούς βαλβίδας προς τον αριστερό κόλπο δημιουργεί συστολικό φύσημα που ακούγεται μετά τα “κλικ” προς το τέλος της συστολής.

Η ύπαρξη της πάθησης επιβεβαιώνεται κατά τη διενέργεια ηχωκαρδιογραφήματος. Ο καρδιολόγος ενδέχεται να πραγματοποιήσει στα πλαίσια του ελέγχου ΗΚΓ, τεστ κοπώσεως, 24ωρη ηλεκτροκαρδιογραφική καταγραφή μέσω Holter, ιδιαίτερα εάν ο ασθενής αναφέρει αίσθημα παλμών, ζάλης, ή έχει υποστεί λιποθυμικό επεισόδιο, εάν έχει πόνο στο στήθος και παρουσιάζει συμπτώματα δύσπνοιας.

Με ποιον τρόπο επηρεάζεται η Υγεία του Ασθενούς;

Η πρόπτωση μιτροειδούς βαλβίδας είναι μια καλοήθης κατάσταση που δεν επηρεάζει τη λειτουργία της βαλβίδας. Σπάνια ο ασθενής με πρόπτωση της μιτροειδούς βαλβίδας καταλήγει στο χειρουργείο για αντικατάσταση της βαλβίδας.

Γενικά κλινική σημασία αποκτά μόνον εφόσον υπάρχει και σύγχρονη ανεπάρκεια της βαλβίδας. Στην περίπτωση αυτή υπάρχει κίνδυνος να προσβληθεί η βαλβίδα από βακτήρια οδηγώντας στην ανάπτυξη σοβαρής λοίμωξης, που είναι γνωστή ως “βακτηριακή ενδοκαρδίτιδα”. Γι' αυτό το λόγο γιατροί και οδοντίατροι συστήνουν προφυλακτική χορήγηση αντιβίωσης πριν από ορισμένες επεμβάσεις.

Επίσης εάν και εφόσον η μιτροειδής βαλβίδα παρουσιάζει ανεπάρκεια μπορεί προοδευτικά να εξελιχθεί σε σοβαρότερο καρδιακό πρόβλημα, όπου διαταράσσεται η λειτουργία της καρδιάς ως αντλία και μπορεί να χρειάζεται και χειρουργική επέμβαση για τη διόρθωση του προβλήματος.

Η πρόπτωση μιτροειδούς βαλβίδας έχει συνδεθεί επιπλέον με εμφάνιση αρρυθμιών και άτυπου προκάρδιου άλγους. Οι καταστάσεις αυτές φαίνεται να απορρέουν από μια αύξηση στα επίπεδα των κατεχολαμινών στην κυκλοφορία που συχνά συνοδεύει αυτήν τη βαλβιδοπάθεια.

Κατά το παρελθόν η πρόπτωση μιτροειδούς βαλβίδας έχει συσχετιστεί με την εμφάνιση εγκεφαλικών επεισοδίων και αιφνίδιου θανάτου, αλλά τα νεότερα δεδομένα δεν επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο.

Πρόπτωση Μιτροειδούς Βαλβίδας: Χρειάζεται Θεραπεία;

Γενικά δε χρειάζεται θεραπεία παρά μόνο περιστασιακή προφυλακτική αντιβίωση για την αποφυγή της ενδοκαρδίτιδας στις περιπτώσεις που προαναφέρθηκαν.

Στην περίπτωση της ανεπάρκειας χορηγούνται αγγειοδιασταλτικά και διουρητικά φάρμακα με στόχο να μειώσουν την αρτηριακή πίεση και τις αγγειακές αντιστάσεις, διευκολύνοντας έτσι το έργο της καρδιάς.

Στις σοβαρές περιπτώσεις ανεπάρκειας της βαλβίδας μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση για την αποκατάσταση (βαλβιδοπλαστική), ή την αντικατάστασή της. Είναι προφανές ότι χρειάζεται τακτικός κλινικός και απεικονιστικός επανέλεγχος από τον καρδιολόγο, ο οποίος θα καθορίσει τη συχνότητα και την έκταση του ανάλογα με τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Συμπερασματικά η πρόπτωση μιτροειδούς βαλβίδας είναι καλής πρόγνωσης. Φυσικά  όλες οι περιπτώσεις δεν είναι ίδιες. Έτσι, ο καρδιολόγος θα εκτιμήσει την κάθε περίπτωση ξεχωριστά και θα δώσει τις ανάλογες πληροφορίες και οδηγίες στον πάσχοντα που έχει πρόπτωση μιτροειδούς.

 

Στένωση Καρωτίδων

dislipidemia

 

Οι καρωτίδες είναι οι δύο κύριες αρτηρίες στον τράχηλο (λαιμό) του ανθρώπου οι οποίες μεταφέρουν το οξυγονωμένο αίμα προς τον εγκέφαλο. Είναι αρτηρίες μεγαλύτερες σε διάμετρο από τις στεφανιαίες αρτηρίες αλλά όπως και αυτές είναι ευάλωτες σε διάφορους παράγοντες (κάπνισμα, σάκχαρο, δυσλιπιδαιμία, γενετικοί παράγοντες). Κατά αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται αθηρωματικές πλάκες στο τοίχωμά τους, οι οποίες μπορεί σταδιακά να στενεύουν την αρτηρία και να την φράξουν τελείως.

Στένωση των Καρωτίδων: τι είναι;

Η στένωση των καρωτίδων αποτελεί μια ασυμπτωματική νόσο των ενηλίκων και οφείλεται στην αθηρωμάτωση και πάχυνση του ενδοθηλίου (εσωτερικό τοίχωμα των καρωτίδων). Οι αρτηρίες αυτές συμπεριφέρονται όπως όλες οι αρτηρίες του σώματος και ιδιαίτερα της καρδιάς, όσον αφορά την προσβολή τους από αθηροσκλήρωση και δημιουργία αθηρωματικής πλάκας. Στην αγγειακή νόσο των καρωτίδων το κύριο πρόβλημα έγκειται στο ότι υπάρχει ο κίνδυνος ρήξης της αθηρωματικής πλάκας και η δημιουργία θρόμβου. Εάν ο θρόμβος αυτός αποσπαστεί στις αρτηρίες του εγκεφάλου προκαλεί αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Οι στενώσεις των καρωτίδων ευθύνονται για το 50% των αγγειακών εγκεφαλικών επεισοδίων ισχαιμικής αιτιολογίας.

Αρτηρίες: πως Προσβάλλονται;

Ο σακχαρώδης διαβήτης, η μη ρυθμιζόμενη αρτηριακή υπέρταση, η δυσλιπιδαιμία, καθώς και περιβαλλοντικοί παράγοντες όπως το κάπνισμα και η καθιστική ζωή είναι παράγοντες που ευνοούν την αθηροσκλήρωση και δημιουργούν αθηρωματικές πλάκες στο τοίχωμά των καρωτίδων. Αυτές οι πλάκες μπορεί σταδιακά να στενεύουν την αρτηρία και να την φράξουν τελείως. Η ολική απόφραξη που δημιουργείται αργά δεν προκαλεί κανέναν κίνδυνο γιατί δημιουργείται παράπλευρη κυκλοφορία χωρίς ο άρρωστος να παρουσιάζει κανένα απολύτως σύμπτωμα. Η ξαφνική όμως απόφραξη δημιουργεί αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο.

Στενώσεις στις Καρωτίδες: πως Ανιχνεύονται;

Η πιο απλή εξέταση είναι το triplex  καρωτίδων που είναι ανώδυνη και αναίμακτη τεχνική. Σε σοβαρότερες περιπτώσεις οποιαδήποτε απεικονιστική τεχνική (αγγειογραφία, μαγνητική ή αξονική τομογραφία) είναι δυνατόν να ανιχνεύσει τις στενώσεις σε οποιαδήποτε καρωτίδα.

Στενώσεις στις Καρωτίδες: πως Αντιμετωπίζονται;

Ο ασθενής δεν θα πρέπει να ανησυχεί όταν η στένωση είναι σταθερή ανεξάρτητα από το βαθμό της στένωσης. Η καλύτερη θεραπεία σ' αυτήν την περίπτωση είναι η θεραπεία σταθεροποίησης της στένωσης με φάρμακα όπως είναι οι στατίνες (φάρμακα που μειώνουν την χοληστερίνη). Είναι επίσης καλό να γνωρίζουμε ότι κινδυνεύουμε περισσότερο από τις μικρές μη σταθεροποιημένες πλάκες, διότι μπορούν αιφνίδια να σπάσουν και να προκαλέσουν απότομο φράξιμο της αρτηρίας και εγκεφαλικό επεισόδιο.

Στενώσεις στις Καρωτίδες: πότε είναι επικίνδυνες;

Όταν οι στενώσεις στις καρωτίδες έχουν ανώμαλη επιφάνεια και είναι μαλακές σημαίνει ότι πάνω στην αθηρωματική πλάκα υπάρχει τμήμα θρόμβου ο οποίος ανά πάσα στιγμή μπορεί να αποκολληθεί να φτάσει στις εγκεφαλικές αρτηρίες, να τις φράξει και να δημιουργήσει αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο.

Στένωση καρωτίδων: ποια είναι η Θεραπεία;

Η αντιμετώπιση της αθηρωματικής νόσου των καρωτίδων ομοιάζει με την θεραπεία της στεφανιαίας νόσου. Διόρθωση όλων των προδιαθεσικών παραγόντων και χορήγηση φαρμάκων όπως τα υπολιπιδαιμικά φάρμακα (στατίνες) που μειώνουν την κακή χοληστερίνη LDL και αντιθρομβωτικά φάρμακα  όπως η ασπιρίνη και η κλοπιδογρέλη, αποτελούν την θεραπεία εκλογής. Σε περιπτώσεις μεγάλων στενώσεων ύποπτων προς ρήξη χρειάζεται άμεση χειρουργική αντιμετώπιση ή αγγειοπλαστική με εμφύτευση μεταλλικού πλέγματος (stent), προκειμένου να σταθεροποιηθεί η βλάβη.

 

Στένωση των Βαλβίδων

mitral

Οι βαλβίδες της καρδιάς βρίσκονται μεταξύ των κοιλοτήτων της καρδιάς και ανοίγουν και κλείνουν, επιτρέποντας στο αίμα να περνά μέσα από αυτές. Η ροή του αίματος μεταξύ των κοιλοτήτων γίνεται παθητικά για να μην κουράζεται ο καρδιακός μυς δηλαδή με βάση την διαφορά πίεσης. Όταν συγκεντρωθεί αρκετό αίμα μέσα στις κοιλότητες της καρδιάς (κόλπους ή κοιλίες), η πίεση του αίματος αυξάνει και πιέζει τις βαλβίδες για να περάσει το αίμα είτε από τους κόλπους προς τις κοιλίες (κολποκοιλιακές βαλβίδες: μιτροειδής, τριγλώχινα) είτε από τις κοιλίες προς την αορτή και την πνευμονική αρτηρία (αορτική, πνευμονική).

Στένωση ή Ανεπάρκεια των Βαλβίδων: πότε δημιουργείται;

Τα κυριότερα αίτια των βαλβιδοπαθειών είναι η μακροχρόνια εκφύλιση και καταστροφή των βαλβίδων (συνήθως ασθενείς άνω των 75 ετών), οι ενδοκαρδίτιδες (οφειλόμενες σε μικροβιακούς παράγοντες), η πρόπτωση της μιτροειδούς βαλβίδας (γενετικό αίτιο), η υπέρταση και το έμφραγμα. Όταν οι βαλβίδες δεν ανοίγουν όσο πρέπει, τότε το αίμα δυσκολεύεται να περάσει διαμέσου της βαλβίδας και αυτό ονομάζεται στένωση των βαλβίδων. Αντιθέτως, όταν οι βαλβίδες δεν κλείνουν πλήρως, τότε ορισμένη ποσότητα αίματος που πέρασε μέσα από τη βαλβίδα επιστρέφει προς τα πίσω και αυτό ονομάζεται ανεπάρκεια των βαλβίδων.

Στένωση των Βαλβίδων της Καρδιάς: τι ακριβώς συμβαίνει;

Πιο συχνά παρατηρείται στένωση της αορτικής και της μιτροειδούς βαλβίδας και τότε οι βαλβίδες δεν ανοίγουν όσο πρέπει, το αίμα δυσκολεύεται να περάσει διαμέσου της βαλβίδας. Ο άρρωστος που παρουσιάζει απότομη καταστροφή της βαλβίδας χρειάζεται άμεση και κατά κανόνα χειρουργική αντιμετώπιση. Αντίθετα, ο άρρωστος χωρίς συμπτώματα, με χρόνια και προοδευτική καταστροφή της βαλβίδας, παρακολουθείται και καθορίζεται η σωστή χρονική στιγμή κατά την οποία θα πρέπει να αντιμετωπιστεί επεμβατικά.

Ανεπάρκεια των Βαλβίδων: πως εμφανίζεται;

Ανεπάρκεια είναι δυνατόν να εμφανίσουν όλες οι βαλβίδες της καρδιάς (κυρίως η μιτροειδής , η τριγλώχινα και η αορτική βαλβίδα) σε παρόμοιο ποσοστό. Οι βαλβίδες δεν κλείνουν πλήρως και τότε ορισμένη ποσότητα αίματος που πέρασε μέσα από τη βαλβίδα επιστρέφει πάλι προς τα πίσω. Όταν παρουσιάζεται απότομη καταστροφή της βαλβίδας χρειάζεται άμεση και κατά κανόνα χειρουργική αντιμετώπιση ενώ σε χρόνια και προοδευτική καταστροφή απλά παρακολούθηση.

Βαλβιδοπάθειες: γιατί είναι βλαβερή η πρώιμη επιδιόρθωση;

Τα χειρουργεία της καρδιάς έχουν υψηλά ποσοστά κινδύνου και επιπλοκών οπότε  οι ασθενείς θα πρέπει να χειρουργούνται μόνο στην περίπτωση εκείνη κατά την οποία η παραμονή στη παρούσα κατάστασή  έχει υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας από ότι η επέμβαση.

Σωματική Δραστηριότητα

operation-checkup

Η άσκηση έχει γενικά ευνοϊκές επιδράσεις στην υγεία της καρδιάς, υπάρχουν όμως κάποιοι περιορισμοί για να μη μεταβληθεί από μια ευεργετική σε βλαπτική διαδικασία. Η συμμετοχή σε απλή (σουηδική) γυμναστική και το βάδισμα επιβάλλονται, ανεξάρτητα από την ύπαρξη οποιασδήποτε καρδιολογικής πάθησης. Αντίθετα, η συμμετοχή σε ανταγωνιστικά αθλήματα και ο πρωταθλητισμός απαιτούν απόλυτα υγιή καρδιά και αγγεία.

Συστηματική Άσκηση: ποια είναι τα Οφέλη της;

Για να έχουμε το βέλτιστο αποτέλεσμα χρειάζεται σωματική άσκηση 3-5 φορές την εβδομάδα σε ένταση και ρυθμό που να διατηρεί την καρδιακή συχνότητα στο επιθυμητό επίπεδο για 20-45 λεπτά, καθ’ όλη τη διάρκεια της άσκησης. Συστήνεται  ως καταλληλότερη η αερόβια άσκηση η οποία γυμνάζει την καρδιά και το υπόλοιπο σώμα.

Τα οφέλη από την άσκηση σε υγιή άτομα συνοψίζονται στα εξής:

  • Βελτίωση της φυσικής ικανότητας-κατάστασης (fitness).
  • Βελτίωση στο σωματικό βάρος και στη ρύθμιση της πίεσης.
  • Θετική επίδραση στην ψυχική υγεία.
  • Συμβολή στην αύξηση της “καλής” (HDL) χοληστερίνης και στη μείωση της “κακής” (LDL), προφυλάσσοντας τα αγγεία από αρτηριοσκλήρυνση.
  • Μόνιμη διάταση των στεφανιαίων αρτηριών και βελτίωση της ελαστικότητας των αγγείων.
  • Τόνωση και διευκόλυνση της κυκλοφορίας του αίματος και αύξηση της στεφανιαίας ροής, δηλαδή της αιμάτωσης του καρδιακού μυός.
  • Μείωση της πιθανής τάσης του οργανισμού για θρομβώσεις.
  • Βελτίωση - σε υγιή άτομα - των επιπέδων στις απολιποπρωτεΐνες apo-A και apo-B. Συγκεκριμένα, η συστηματική άσκηση μπορεί να προκαλέσει αύξηση της apo-A και μείωση της apo-B, γεγονός που θεωρείται ότι μπορεί να μειώσει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο.
  • Πρόληψη της στεφανιαίας νόσου (πρωτογενής πρόληψη).
  • Αύξηση του προσδόκιμου ζωής.

Άθληση: τι Πετυχαίνουμε;

Με την  άθληση πετυχαίνουμε την ενδυνάμωση και την υπερτροφία των μυών, ενώ παράλληλα επιδρά καταλυτικά στην καρδιά και το αγγειακό σύστημα. Τόσο ως μέθοδος πρωτογενούς πρόληψης, όσο και ως δευτερογενούς, η σωματική δραστηριότητα έχει αποδειχθεί ευεργετική στην αντιμετώπιση μεγάλου αριθμού νοσημάτων, συμπεριλαμβανομένων της υπέρτασης, της δυσλιπιδαιμίας, της παχυσαρκίας, του σακχαρώδη διαβήτη, μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου και της καρδιακής ανεπάρκειας.

Άθληση: Επαγγελματικά ή Ερασιτεχνικά;

Η καθημερινή ερασιτεχνική άσκηση είτε είναι αερόβια ή αναερόβια αναζωογονεί το εσωτερικό τοίχωμα των αρτηριών και έτσι παράγεται μια σειρά ουσιών που προκαλούν αγγειοδιαστολή και εμποδίζουν τις θρομβώσεις μέσα στις αρτηρίες και τις φλέβες. Η έλλειψη λοιπόν καθημερινής άσκησης αναστέλλει αυτές τις ευεργετικές επιδράσεις και τελικά το άτομο το οποίο δεν ασκείται είναι δυνατόν να εμφανίσει είτε αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο είτε έμφραγμα του μυοκαρδίου.

Όσον αφορά τους επαγγελματίες αθλητές η προσαρμογή της καρδιάς τους εξαρτάται τόσο από την ένταση της προπόνησης όσο και από το είδος του αθλήματος. Οι αθλητές υψηλού επιπέδου παρά το γεγονός ότι εμφανίζουν όλες τις ευνοϊκές επιδράσεις της άθλησης παρουσιάζουν εντονότερες προσαρμογές με αποτέλεσμα μεγαλύτερη σε μέγεθος καρδιά «μεγαλοκαρδία» και «βραδυκαρδία».

Το ερώτημα το οποίο τελικά τίθεται και μένει έως τώρα αναπάντητο είναι εάν η υπερβολική υπερτροφία του μυοκαρδίου και η βραδυκαρδία μειώνει το προσδόκιμο της επιβίωσής τους.

Υπάρχει Κίνδυνος για τους Επαγγελματίες Αθλητές;

Ο συστηματικός αθλητισμός δεν αποτελεί το αίτιο του θανάτου, προδιαθέτει όμως σε αυτόν στην περίπτωση σοβαρών αδιάγνωστων καρδιαγγειακών νοσημάτων. Συχνότερα ενοχοποιούνται συγκεκριμένες καρδιακές παθήσεις όπως η υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια η αρρυθμιογόνος μυοκαρδιοπάθεια, μυοκαρδίτιδες, κληρονομικά νοσήματα που δημιουργούν κακοήθεις αρρυθμίες, δομικές ανωμαλίες της καρδιάς, των στεφανιαίων αγγείων ή των μεγάλων αγγείων του σώματος.

Καρδιαγγειακός Έλεγχος: είναι  σημαντικός;

Ένας πλήρης καρδιαγγειακός έλεγχος σε όσους ανθρώπους αθλούνται συστηματικά ή κάνουν πρωταθλητισμό, είναι απαραίτητος. Ο έλεγχος θα πρέπει να τροποποιείται αναλόγως την ηλικία του εκάστοτε αθλητή εάν δηλαδή είναι πάνω ή κάτω από την ηλικία των 35 ετών.

Έτσι σε ηλικίες κάτω των 35 ετών περιλαμβάνεται η λήψη του οικογενειακού - ατομικού ιστορικού του αθλητή, κλινική εξέταση (ακρόαση, μέτρηση της αρτηριακής πίεσης, ψηλάφηση των μεγάλων αγγείων) και τέλος ηλεκτροκαρδιογράφημα 12 απαγωγών σε ηρεμία.

Εάν υπάρχουν παθολογικά ευρήματα τότε ο έλεγχος περιλαμβάνει δοκιμασία κόπωσης ή άλλες δυναμικές δοκιμασίες (stessecho), ηχωκαρδιογράφημα (triplex καρδιάς), 24ωρη ηλεκτροκαρδιογραφική παρακολούθηση αλλά και πιο εξειδικευμένες εξετάσεις όπως μαγνητική καρδιάς και καρδιακό καθετηριασμό.

Σε ηλικίες άνω των 35 ετών θα πρέπει να εκτιμάται ο καρδιαγγειακός κίνδυνος του εκάστοτε αθλητή και να εξετάζεται ανάλογα.

Σε γενικές γραμμές ο καρδιαγγειακός έλεγχος θα πρέπει να επαναλαμβάνεται κάθε 2ετία ή και συντομότερα σε νεαρούς γρήγορα αναπτυσσομένους αθλητές και θα πρέπει να γίνεται από ιατρικό προσωπικό με εξειδικευμένες γνώσεις.

Τιμές Αρτηριακής Υπέρτασης

hypertension

1.   Ποιά είναι η φυσιολογική αρτηριακή πίεση?

Τα όρια της φυσιολογικής αρτηριακής πίεσης διαρκώς μεταβάλλονται και πιστεύεται ότι η αρτηριακή πίεση δεν θα πρέπει να υπερβαίνει το όριο των 120/80mmHg, δηλαδή, η συστολική πίεση (μεγάλη) να μην υπερβαίνει τα 120mmHg και η διαστολική (μικρή) να μην υπερβαίνει το 80mmHg.

ΤΙΜΕΣ ΑΡΤΗΡΙΑΚΗΣ ΠΙΕΣΗΣ

           - Φυσιολογική                                     : < 130/90 mmHg.

           - Προϋπέρταση                                   : 130-140/90mmHg.

           - Ήπια υπέρταση                                 : 140-150mmHg.

           - Μέτρια υπέρταση                              : 160/95mmHg.

           - Βαριά υπέρταση                                : >160/95mmHg.

           - Συστολική μεμονωμένη υπέρταση       : >160/<90mmHg.

           - Διαστολική μεμονωμένη                    : <140/>95mmHg.

Η αρτηριακή πίεση εξαρτάται πρακτικά από την καλή λειτουργία της καρδιάς, νεφρών και από την ελαστικότητα των τοιχωμάτων των αρτηριών.  Η αρτηριακή υπέρταση διακρίνεται σε δύο μεγάλες κατηγορίες, την πρωτοπαθή ή ιδιοπαθή (που αποτελεί το 95% των περιπτώσεων) και τη δευτεροπαθή. Η αιτία της ιδιοπαθούς αρτηριακής υπέρτασης είναι άγνωστη. Η δευτεροπαθής αρτηριακή υπέρταση μπορεί να οφείλεται σε ννεφραγγειακές νόσους, όγκους των επινεφριδίων, στένωση του ισθμού της αορτής και άλλα πιο σπάνια αίτια.

2.   Ποια είναι τα συμπτώματα της υψηλής αρτηριακής πίεσης;

  • Πονοκέφαλος στην ινιακή χώρα με «σφυγμώδη χαρακτήρα», εμφανίζεται κατά την αφύπνιση και υποχωρεί κατά την κινητοποίηση.

  • Εξέρυθρο πρόσωπο.

  • Ανώμαλη εφίδρωση.

  • Θόλωση της όρασης.

  • Αστάθεια βαδίσματος.

  • Καταστολή.

  • Αϋπνία.

  • Μείωση της libido.

  • Αίσθημα ζάλης, ίλιγγος.

  • Αίσθημα παλμών.

  • Καταβολή δυνάμεων

3.   Πως γίνεται η σωστή μέτρηση της αρτηριακής πίεσης;

Η σωστή μέτρηση της αρτηριακής πίεσης εξαρτάται από την θέση του εξεταζομένου, το μέγεθος του αεροθαλάμου, την τοποθέτηση της περιχειρίδας, και από άλλες ειδικές συνθήκες.

Θέση του εξεταζομένου
Ο εξεταζόμενος πρέπει να κάθεται αναπαυτικά με το βραχίονα σε σταθερό σημείο, περίπου στο ύψος της καρδιάς. Ο ασθενής θα πρέπει να μετρά την αρτηριακή του πίεση, στο χέρι στο οποίο εμφανίζεται η μεγαλύτερη τιμή πίεσης. Σημαντικό είναι το χέρι που θα γίνει η μέτρηση να είναι γυμνό. Όσον αφορά στην εκτέλεση της μέτρησης θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν η στιγμή που ακούγεται ο πρώτος ήχος (εμφάνιση) και ο τελευταίος ήχος (εξαφάνιση) που αντιστοιχούν στη συστολική και στη διαστολική πίεση αντίστοιχα.

Το μέγεθος του αεροθαλάμου
Ο κοινός αεροθάλαμος πρέπει να καλύπτει το 80% της περιμέτρου του βραχίονα (12 x 26εκ) ενώ σε παχύσαρκα άτομα ο αεροθάλαμος θα πρέπει να έχει διαστάσεις 12 x 40εκ.

 Τοποθέτηση περιχειρίδας
Η περιχειρίδα θα πρέπει να τοποθετείται ακριβώς πάνω από την βραχιόνιο αρτηρία.

Ειδικές συνθήκες
Σημαντικό είναι η πίεση να μετράται τις πρώτες πρωινές ώρες.

 

 

Υπερτασικός Ασθενής

hypertension

Η υπέρταση ή υψηλή αρτηριακή πίεση, είναι μια χρόνια πάθηση κατά την οποία η αρτηριακή πίεση στις αρτηρίες υπερβαίνει τα 140/90 mmHg σε επανειλημμένες μετρήσεις. Η αρτηριακή πίεση περιλαμβάνει δύο μετρήσεις τη συστολική και τη διαστολική. Η φυσιολογική αρτηριακή πίεση σε κατάσταση ηρεμίας κυμαίνεται από 100 έως 140 mmHg (η συστολική) και από 60 έως 90 mmHg (η διαστολική). Η υπέρταση αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για θανατηφόρο εγκεφαλικό επεισόδιο, καρδιακή ανεπάρκεια ή στεφανιαία νόσο χωρίς καμία προειδοποίηση και χωρίς κανένα σύμπτωμα. Η έγκαιρη διάγνωση και ρύθμιση της υπέρτασης είναι ζωτικής σημασίας δεδομένου ότι ακόμα και η μέτρια αύξηση της αρτηριακής πίεσης σχετίζεται με μειωμένο προσδόκιμο ζωής. Τα υπέρβαρα άτομα καθώς και τα άτομα με οικογενειακό ιστορικό υπέρτασης διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο Οι αλλαγές στον τρόπο διατροφής και ζωής μπορούν να βελτιώσουν τον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης και να μειώσουν τον κίνδυνο των επιπλοκών. Όμως συχνά είναι απαραίτητη η λήψη φαρμακευτικής αγωγής στους ασθενείς εκείνους που οι αλλαγές στον τρόπο ζωής είναι αναποτελεσματικές ή ανεπαρκείς.

Αρτηριακή Υπέρταση: ποια είναι τα Αίτια;

Η υπέρταση κατηγοριοποιείται ως πρωτογενής ή δευτεροπαθής υπέρταση. Σε ποσοστό 90% των περιπτώσεων ανευρίσκεται πρωτογενής υπέρταση, δηλαδή υψηλή αρτηριακή πίεση χωρίς προφανές υποκείμενο νόσημα. Το 10% των περιπτώσεων οφείλεται στη δευτερογενή υπέρταση. Τα αίτια της πρωτοπαθούς υπέρτασης παραμένουν αδιευκρίνιστα ενώ η δευτεροπαθής υπέρταση οφείλεται σε παράγοντες, όπως η παχυσαρκία, η υπερκατανάλωση αλκοόλ, η απορύθμιση των ορμονών, το στρες και ορισμένες παθήσεις των νεφρών.

Αρτηριακή Υπέρταση: τι Συμπτώματα παρουσιάζει;

Τα συμπτώματα της αρτηριακής υπέρτασης είναι: πονοκέφαλος,  αίσθημα κόπωσης, ρινορραγία. Συνήθως τα συμπτώματα αυτά δεν εκδηλώνονται με αποτέλεσμα η νόσος να μη γίνεται αντιληπτή από μεγάλο ποσοστό των ασθενών.

Αρτηριακή Υπέρταση: πως γίνεται η Διάγνωση;

Τα πρώτα βήματα της διάγνωσης περιλαμβάνουν τακτικές επισκέψεις στο γιατρό και μέτρηση της αρτηριακής πίεσης σε διαφορετικές ώρες τις ημέρας. Στη συνέχεια ακολουθούν περαιτέρω εξετάσεις, όπως ηλεκτροκαρδιογράφημα ή υπερηχογράφημα καρδιάς και νεφρών, οφθαλμολογικές, αιματολογικές, ουρολογικές εξετάσεις, καθώς και 24ωρη μέτρηση της αρτηριακής πίεσης με ειδική φορητή συσκευή (holter πιέσεως).

Αρτηριακή Υπέρταση: Παράγοντες που αυξάνουν τον Κίνδυνο Εμφάνισης

  • οικογενειακό ιστορικό
  • παχυσαρκία
  • ηλικία
  • καθιστική ζωή και έλλειψη σωματικής άσκησης
  • αντισυλληπτικά χάπια και άλλα φάρμακα (π.χ ερυθροποιητίνη)
  • εγκυμοσύνη
  • υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ
  • αυξημένη κατανάλωση αλατιού
  • υψηλή τιμή χοληστερίνης
  • κάπνισμα
  • σακχαρώδης διαβήτης

Αρτηριακή Υπέρταση: Πιθανές Επιπλοκές

 

Η υπέρταση μπορεί να βλάψει:

  • τον εγκέφαλο (εσωτερική αιμορραγία, εγκεφαλικό επεισόδιο)
  • την καρδιά (στεφανιαία νόσος, καρδιακή ανεπάρκεια)
  • τους νεφρούς (νεφρική ανεπάρκεια)
  • τους οφθαλμούς (θαμπή όραση)

 

Αρτηριακή Υπέρταση: πως Αντιμετωπίζεται;

Ανάλογα με τη σοβαρότητα της υπέρτασης, δηλαδή εάν είναι ήπια, μέτρια, σοβαρή ή πολύ σοβαρή, η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει αλλαγή του τρόπου ζωής και λήψη αντιυπερτασικών φαρμάκων ή ακόμα και νοσηλεία.

Χρήσιμες Οδηγίες για την Υπέρταση

Υιοθετείστε έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής, που να περιλαμβάνει καλή διατροφή (κατά της παχυσαρκίας), άσκηση (κατά των κινδύνων της καθιστικής ζωής), περιορισμό του στρες και διακοπή καπνίσματος. Οι ομάδες υψηλού κινδύνου πρέπει να κάνουν τακτικά εξετάσεις ενώ μετά την ηλικία των 30 θα πρέπει να γίνεται μέτρηση της πίεσής σε τακτά διαστήματα.